24.12.10

Mijn Schoolcarriere

Is voorbij. Al heb ik de hoop nog niet opgegeven, een diplomaloze toekomst zie ik namelijk niet zo zitten. Al moet ik zeggen dat het deels wel mijn schuld is, zo is mijn motivatie om naar school te gaan niet altijd aanwezig geweest. 

Want, hier komt het. Ik vind school verschrikkelijk.
Niet alleen verschrikkelijk, ik vind het ook belachelijk en het hele schoolsysteem hier in Nederland is fucked up. 



Ten eerste is er een groot verschil tussen iemand motiveren en iemand dwangmatig aan het werk zetten. Ten tweede is de meerderheid van de lesstof totaal niet interessant. Ik hoef namelijk niet te weten hoeveel tijd ik nodig heb om 3 meter verder te komen met de benenwagen, in de tussentijd ben ik namelijk al bij de albertheijn. Ten slotte, als ik dan wel iets wil weten is dat niet mogelijk. Zo vroeg ik eens, waarom de stelling van Pythagoras is zoals het is. Als antwoord kreeg ik: 'dat is gewoon zo'. Nou enkele minuten en een hevige woordenwisseling later bevond ik mij weer in mijn natuurlijke habitat. In de mediatheek met een zogeheten 'gele kaart'   

Bovendien vind ik Lichamelijke opvoeding tijdsverspilling, vandaar dat ik weigerde actief mee te doen. Buiten dat gaat mijn interesse in sport niet verder dan op de bank voetbal kijken. En om half 9 in de ochtend op een maandag zorgt voor complicaties. Tenminste bij mij, 80% van mijn klas was nog niet verder gekomen dan hun jaarlijkse slaapfeestje waarbij ze 's avonds stiekem naar de hoek van de straat liepen, om vervolgens terug te rennen naar huis. (rebels) 

Een vak die mij wel interesseerde was geschiedenis, deels omdat mijn leerkrachten vermakelijk waren. Wegsturen was bij hun voor mij een gratis tussenuur. En in ruil daarvoor gaf ik hun goede cijfers, want een geschiedenis boek leren is ten slotte gewoon een goed boek lezen. 1 leerkracht daarentegen was het kwaad op aarde, sindsdien heb ik een grote afkeur voor borsthaar. 

Verder had ik natuurlijk Tekenen. Wat een drama. Zo irriteer ik mij aan elk nederlands accent, en ons leerkracht kwam toevallig uit limburg. (hetzelfde geldt voor de rest van de teken docenten) Nou je raad het al, van die zuiderlingen met een passie voor moderne kunst (eetstokjes aan een bord gelijmd en dat soort gekke taferelen) Ik voerde natuurlijk al mijn opdrachten uit (braaf dat ik ben) maar nee hoor, het was niet goed genoeg. Ik moet wel toegeven dat ik mijn werk altijd verschrikkelijk snel afhad en vervolgens de rest van de les ging babbelen met mijn buurman/kameraad Stefario. Tijdens het babbelen maakte we zo nu en dan het limburgse accent belachelijk, of de opdracht, of de stagaires. Eigenlijk alles. Vandaar dat ik ook werd gehaat.


Tijdens het laatste jaar kregen we de opdracht een zelfportret te maken. Ik heb niet bepaald de tekenkunsten van vaders geerft, maar het was te doen en best herkenbaar. In tegenstelling tot Pietje, waarbij zijn zelfportret overduidelijk de bof had en zijn gezicht de vorm aannam van een stoofpeer. En ja hoor, pietje kreeg een 8 en ik een 5,6. Vervolgens kwamen we bij de moderne kunststroming en kregen we een opdracht een zelfportret te maken waarbij je alles moest veranderen en dat soort diepgaande bullshit. Nou ik besloot alleen de contouren van mn gezicht en oren te gebruiken, en alles weg te laten behalve m'n wenkbrauwen en mond. Nou als een echte creatieveling ging ik te werk en aangezien ik het niet zo op diepte heb (behalve bij fotografie) koos ik voor egale kleuren. 

Enkele minuten later komt mevrouw met het idee om wat grijs tinten te gebruiken in het wit. Dus ik leg mijn idee uit en zeg netjes nee. Nadat ik een preek over de definitie van kunst had gegeven en dat die dus bij ieder mens kan verschillen trof ik mezelf weer aan in de mediatheek met een 'gele kaart'



Onterecht gestraft worden brengt natuurlijk het kwade in mij naar boven. Zo gooide ik eens een potlood in de richting van het gezicht van mijn leerkracht waarna hij me schopte toen ik het klaslokaal verliet. Vervolgens moest ik de rest van de dag de schoolregels overschrijven. Al die keren dat ik heb moeten overschrijven hebben er wel voor gezorgd dat ik niet alleen de schoolregels uit mijn hoofd weet, maar ook de geschiedenis van Franz Ferdinand in de eerste wereldoorlog en het verhaal van twee blondines die hitlerliedjes schrijven.



Verdere akkefietjes waarin ik betrokken was.:
  • Geschorst nadat ik aan mijn nederlands docent vroeg of hij aan dementie lijdt
  • Geschorst nadat ik aan mijn Lichamelijke opvoeding docent vroeg of hij misschien persoonlijke frustraties had, (hij me verzocht mijn schoenen uit te doen in de gymzaal, en reageerde best agressief nadat ik het was vergeten)
  • Geen toegang meer tot alle wiskunde lessen nadat ik in de bijles binnenstormde op zoek naar mijn telefoon (best terecht, maar ik heb zo'n intense haat voor mijn wiskunde docent dat het me niet uitmaakt) 
  • Onder een schorsing uitgekomen nadat ik een fiets op school had gestolen, die ik na 3 dagen niet meer aantrof waarna ik een andere fiets besloot te stelen. Dit allen is vastgelegd op camera. Maar ondanks een slechte smoes en de verschrikkelijk liegkunsten van Jamie Wiebenga ben ik er toch onder uit gekomen. 
  • Een gele kaart voor het afschieten van een minituur speelgoedautootje. 
  • Een serieus gesprek op school nadat ik een woordenwisseling had met mijn docent op werkweek. Mevrouw besloot mij de les te lezen terwijl ze zichzelf net in een middeleeuws marteltuig had gehesen. Toen ze na die preek mij dwong haar eruit te halen ben ik weggelopen. 
  • Een gele kaart tijdens lichamelijk opvoeding omdat ik nogal geschrokken reageerde toen ik met een van de sloomste personen van mijn klas moest samenwerken. 
  • Een gele kaart voor brutaliteit #1
  • Een gele kaart voor brutaliteit #2
  • Een gele kaart voor brutaliteit #3
Hierbij stop ik, want de lijst van gele kaarten gaat nog lang door. Buiten dat zijn we nog niet eens aangekomen bij de taakstraffen die ik heb moeten ondergaan. Zo kwalificeer ik mij met gemak voor het wereldkampioenschap prikken (de kunst ligt in het vasthouden van je vuilniszak) 


Houdoe aardlingen en don't be a fool, stay in school mijn kinders. 

2.12.10

Christi Taartjesmaker zegt het hoe het is. Deel 1



Texas en ik houden van elkaar. En begrijpen elkaar. Sinds jaar en dag delen wij een voorliefde voor Justin Timberlake (hij is van mij) als skinhead hooligan-uitziende engelsmannen (yum) Fall Out Boy en domme grappen maken. Ook onze gedeelde haat voor lichamelijk contact draagt bij aan onze hechte vriendschap. Nu wil het feit dat ik 10 jaar ouder ben, en daarom dus ook wijzer, dat ik sterke behoefte voel om haar (ongevraagd) advies te geven. Want ik weet zo goed wat ik doe. 


1. School

Maak een wijze doordachte keuze. En maak het af. En leen niet teveel. Je wilt echt niet jaren creperen om de lening van 3 afgebroken studies af te betalen. En het voelen als een falende kneus is ook niet goed voor het algemene welzijn. 


2. The body


Beter begin je nu al een beetje te sporten. Het lichaam takelt namelijk in rap tempo af. Last van mijn gewrichten is bij mij namelijk al orde van de dag. Zit ik te lang in een houding, moet ik eerst een half uur rekken en strekken voordat ik me naar een andere locatie kan begeven. Ook deze tip is goud waard: haal je make-up er na het uitgaan af. En daar bedoel ik ook die black-light verf waar je vaak onderzit als ik je laveloos aantref op de bank.


3. Vriendinnen

Ban alle achterbaksen uit en zorg dat je niet vastgeplakt blijft aan de emotionele vampierella's. Als je een goede selectie hebt gemaakt, stick with them. Ze zullen er zijn in tijden van grote drama's die voornamelijk (lees: alleen) te maken hebben met: 


4. Schoften (ook wel mannen genoemd) 


Hier kan ik niet duidelijk genoeg over zijn. Ze zijn allemaal gek. Ze zijn sneaky. Ze denken immer dat het gras bij de buren groener is. Ze zullen je koste wat kost willen veroveren om je daarna keihard te laten vallen. Nu ben jij net als ik en val je op het interessante-mysterieuze-onbereikbare-stille type. Laat die nou net extra gestoord zijn met een cherry on top. Meisje, om met dit soort apen te dealen is het zaak om de bal ten allen tijden in de hand te houden. Creperen op de bank om een gast is niet sexy* En let op: vriendinnen zijn belangrijker, werk is belangrijker, JIJ bent belangrijker. 


*met uitzondering van Justin Timberlake



29.11.10

Slechter dan slecht.



Behalve goede muziek bestaat mijn itunes bibliotheek ook uit verschrikkelijke liederen. Dat heb ik bewezen met deze blog en natuurlijk deel 2 daarvan. Maar wat blijkt, ik ben niet de enige die stiekem geniet van die chansons. Vandaar dat ik het een stap verder ga nemen. Hier volgt een kleine lijst (jawel, alweer) van de liederen die een plek in mijn itunes bibliotheek hebben bemachtigd, waarbij ik mezelf moet uitleggen. Het is moeilijk, maar het moet gebeuren. 

Artist for Haiti - We Are The World For Haiti. En de reden waarom deze chanson er tussen staat maakt het volgens mij nog erger. Namelijk, omdat ik Justin Bieber zijn deelname aan het lied erg vermakelijk vind. 

Black Eyed Peas - Rock That Body. 'rock that body, come on, come on, rock that body'  Ik krijg een gevoel van vreugde bij dat stuk. De reden is waarschijnlijk doordat het herkenbaar is, wat het lied eigenlijk alleen maar slechter maakt. 

Blof - Dansen Aan Zee. Ik ben een tegenstander van nederlandstalige muziek, maar ik had eens keer een educatief avondje op de bank (waarschijnlijk was ik in een emotionele bui) En toen werd er rondgerold op dit lied tijdens So you think you can dance dance dance dance. Sindsdien heeft het zijn intrede gemaakt. (ik moet wel toegeven dat voordat er gezongen wordt, er alweer een andere chanson op staat) 

Blue - Breathe Easy. Dit is gewoon jeugdsentiment. Lekker huilen voor het slapen gaan. 

Brace - Vraag Jezelf Eens Af. Weer een kwestie van jeugdsentiment. Doet me denken aan de 1e van de middelbare school (deze smoes geldt ook voor de andere twee Brace chansons die zich bevinden in mijn itunes bibliotheek) Ik kan alleen niet uitleggen hoe 1 van die liederen op nummer 11 van mijn 25 meest afgespeelde lijst staat. 

Daniel Bedingfield - If You're Not The One. Heeft vorige week zijn intrede gemaakt. Herondekt nadat het werd gezongen in een aflevering van Skins. Mijn emotionele wederhelft kwam naar boven en toen kon ik het niet laten om het te downloaden. 

Esmee Denters - Casanova. Omdat Justin Timberlake het refrein zingt. En ik moet mijn husband steunen door dik en dun

Jesse Mccartney - Just So You Know. niet de enige Jmac chansons die in mijn itunes staat. ik heb er namelijk nog een stuk of 12 meer. Vroegah was ik namelijk een echte disney channel aanhanger en in mijn weg naar het volwassen worden heb ik enkele liederen meegenomen. 

JoJo - Anything De smoes jeugdsentiment kan ik niet meer gebruiken aangezien het lied pas 3 jaren oud is. Dus ik zal iets anders moeten verzinnen. Ik geef de schuld aan het intro lied. Toto met Africa is namelijk wel een knaller waar ik me niet voor hoef te schamen. 

Justin Bieber - Baby. Hoe ga ik mezelf uitleggen. 1 chansons is al erg genoeg, maar het feit dat ik 7 chansons van de biebster heb (en ook luister) zegt genoeg. Het gaat slecht, zelfs zo slecht dat op nummer 19 van mijn 25 meest afgespeelde somebody to love staat. De enige reden die ik kan bedenken is dat mijn inner child (Met liefde voor Disney Channel) naar boven is gekomen. 

Katy Perry - Teenage Dream. Zo zie je maar weer dat het bergafwaarts met me gaat. Dit komt waarschijnlijk doordat ik 1 bepaalde zin vermakelijk vind en dan krijg je het nummer in je kop. Zing het zeven keren mee en je gaat er hevig in geloven dat het een leuk lied is. 

Leona Lewis - Bleeding Love. Ik geef weer de schuld aan So you think you can dance dance dance. Gewoon omdat ik niks anders kan verzinnen. 


En we sluiten af met misschien nog wel de ergste.. 


Yes-R ft. Brace- Mammie. Is het heel dom als ik de schuld geef aan de violen in het lied? want buiten dat kan ik niet echt een reden verzinnen. Misschien is het omdat ik stiekem fan ben van Brace, maar het nog niet door heb. 


Zo. Het is eruit. Waarschijnlijk kijkt de helft van mijn vriendengroep nu heel anders naar me, maar ik ben tenminste eerlijk.(In tegenstelling tot bijna 60% van mijn leefomgeving.)




4.11.10

Lees deze bijsluiter zorgvuldig door.

iemand zei mij ooit dat de medemens een gebruiksaanwijzing zou nodig hebben om met mij om te gaan. Maar aangezien een bijsluiter makkelijker is dan een gebruiksaanwijzing heb ik ervoor gekozen om een bijsluiter te maken. Bij deze. 


TEXAS COMANCHE SCHIFFMACHER.


1. WAT IS TEXAS COMANCHE SCHIFFMACHER EN WAARVOOR WORDT HET GEBRUIKT?
een jongedame die de kunst van het zoveel mogelijk praten zonder adem te halen goed onder de knie heeft. Wordt gebruikt voor andere mensen hun vermaak en/of leedvermaak. Maar natuurlijk ook om heel erg op te haten aangezien mijn uitgesproken mening niet vaak wordt gewaardeerd. 


2. WAT MOET U WETEN VOORDAT U EEN VRIENDSCHAP MET TEXAS COMANCHE SCHIFFMACHER AANGAAT. 


Wat u niet moet doen. 


  • Nooit, maar dan ook nooit mijn voetbalwedstrijd storen. Als ik in volle concentratie achter de tv zit naar een wedstrijd te kijken moet je vooral niet proberen er doorheen te praten. De enige uitzondering waarbij er iets gezegd mag worden is als het zinnig is of als ikzelf ook er doorheen praat. 
  • Eten van mijn bord pakken. Sorry maar ik en mijn voedsel zijn een. Geen van ons heeft ooit jou bijdrage gevraagd. 
  • Te aanrakerig zijn. Een schouderklopje is te doen of eens in de zoveel tijd een vriendelijke knuffel, maar ga niet de hele avond in mijn schoot hangen. Til me ook niet op, en kietel me vooral niet. 
  • Commentaar geven op mijn muziek smaak. Ik waardeer iemands mening natuurlijk, maar het moet terecht zijn. Dat ik een vreemd gezicht krijg als ik een Justin Bieber chanson op mijn laptop heb staan. OK. Maar als jij elk emo festijn afstruind om 'originele' bandshirts te kopen mag jij geen commentaar geven op mijn Johnny Cash CD. 
  • Een slechte film smaak hebben. Bijna net zo erg als de opmerking 'ik kijk bijna nooit films'. 
  • Ten slotte, je moet me niet troosten. Als ik overstuur ben of verdrietig (komt nauwelijks voor dus komt goed uit) troost me dan niet. Tenzij je wilt dat ik je beledig en afkraak. 
WEES EXTRA VOORZICHTIG MET TEXAS COMANCHE SCHIFFMACHER ALS. 
  • Je de muziek van Eminem niet waardeert. 
OMGANG MET TEXAS COMANCHE SCHIFFMACHER IN COMINATIE MET VOEDSEL EN DRANK. 
  • Aan te raden. 
RIJVAARDIGHEID
  • Niet zo zeer aan te raden vanwege het praatgrage karakter. Met uitzondering voor lange afstanden, de kans dat de chauffeur in slaap valt achter het stuur is bijna onmogelijk met mij aan je zij. 
HOE WORDT JE BEVRIEND MET TEXAS COMANCHE SCHIFFMACHER
  • Ieder individu mag mijn vriend zijn. Geen uitsluiting. zolang je na verloop van tijd niet veranderd in een achterbaks kreng. 
WAT MOET U DOEN ALS U ZICHZELF TE VAAK OMRINGD MET TEXAS COMANCE SCHIFFMACHER. 
  • na verloop van tijd wordt het sommigen te veel. houd vol mijn kinders, ik herhaal houd vol 
MOGELIJKE BIJWERKINGEN. 
  • gelijknamig gedrag. 
  • oververmoeidheid
  • schizofrenie
WAT MOET U DOEN ALS U VERGETEN BENT EEN TROUWE VRIEND TE ZIJN TEGENOVER TEXAS COMANCHE SCHIFFMACHER. 


14.10.10

wat een domper.


Ik ben lichtelijk gefrustreerd en dat betekend dat ik nogal agressief ben de laatste tijd, die agressie leidt weer tot grote irritatie en vandaar dat ik nu gewoon commentaar ga geven op dingen die ik niet mot.


Ten eerste, ik moet de collega's van mijn moeder dus echt niet. Van die 40-jarige lichtelijk feministische vrouwen met wikkeljurken en een jaarabonnement op de esta. Het enige pluspunt van deze situatie is, is dat de dames mij ook niet mogen. Extra veel op elkaar haten als ik in het gebouw ben dus. 

Ook een van die lichtelijk feministen is mijn Duitsdocent. Ze vroeg vandaag of ik misschien last van mijn gehoor had. Ik bleef recht voor me uit kijken en negeerde haar vraag. Ze keek me fronsend aan en draaide toen haar anderhalf meter brede rug naar mij toe. Toen ze in de pauze even wilde praten probeerde ik zo normaal mogelijk over te komen, maar tevergeefs. Op een of andere manier eindigde ik al mijn zinnen met 'en dergelijke'. Hierdoor begon ik op een hele vreemde manier te grijnzen, waarna ze het gesprek gelijk afkapte. 

Even tussendoor, nu we toch met het vrouwelijk schoon bezig zijn. Even een shout out naar de elegante dame die haar urine heeft geloosd in mijn tent, en de dame die net zo fake is als mijn transparante chanel tas. 

Oke, en dan nu terug naar iets wat het wel waard is om te lezen. 

Zo haat ik de ontmoeting tussen mij en een kind. Niet zozeer dat ik een oprechte haat voor kinderen heb. Een beetje dan, maar het is gewoon de hele situatie. Op een afstand van ongeveer 20 meter kan ik kinders nog best waarderen, maar als het dichterbij komt begint er zich een hele grote en vooral nare vorm van awkwardness te creëren. Mijn wanhopige actie tot het lijken van een kindervriend maakt de situatie meestal een stuk erger. Met als gevolg dat ze er van door gaan. Aangezien mijn happy face op die momenten eerder wat weg heeft van Charles Manson dan van Mega Mindy. 

En ik eindig deze post met natuurlijk mijn grootste irritatie op dit moment,  

megavideo voor het niet rustig laten afkijken van mijn ANTM aflevering. 

deze is voor jou.



20.9.10

was nog niet klaar.



het houdt ook nooit op met mijn negativiteit. 


  • Lederen bruingekleurde laarzen. En de mensen die ze aanhebben.
  • Discussiëren met iemand waarvan zijn standpunt niet klopt en wat ook feitelijk is bewezen. Maar nee, meneer is er van overtuigd dat het wel waar is. Mijn oplossing : Schelden. 
  • Het deuntje van So You Think You Can Dance Dance Dance Dance Dance Dance Dance. 
  • Dat ik in een spontane bui samen met mijn kameraad Tessa een stapelbed heb aangeschaft via marktplaats. Waarvan de spijkers en dat soort dingen die je erin steekt totaal van de aardbodem verdwenen zijn, hetzelfde geldt voor de gebruiksaanwijzing die we gedeeltelijk hebben moeten deponeren aangezien mijn kat er besloot op te kotsen. 
  • Fietsen. Ik haat het, ik kan het niet, ik word er moe van en ik moet altijd bijna kotsen als ik ben aangekomen op mijn eindbestemming.
  • Als die biatch van de Mcdonalds mijn frietsaus is vergeten. En laat ik je even duidelijk maken, de Mac is niks zonder saus. It's all about the saus. Amen. 
  • Dat net het meest aangrijpende nieuwtje ooit voorbij kwam bij RTL boulevard. Namelijk, de scooter van Nicolette van Dam is gestolen. Een persbericht verspreiden over deze ernstige situatie was erg nodig vind ik. 
  • Howerd Webb. De scheidsrechter van de WK-finale. Pure haat, ik zal het nooit vergeten. 
En, aangezien ik me nu al lichtelijk begin te irriteren aan mijn irritaties. Sluit ik af met de grootste irritatie van vandaag. 

  • Mezelf
Netals Tessa

15.9.10

lichtelijke irritaties.





  • personen die te veel tijd steken in het maken van eigenaardige emoticons. emoticons die niet bestaan. 
  • mijn moeder op facebook (sorry moederlief)
  • ▲  Dit is heel kut. 
  • Mensen die overmatig gebruik maken van het petruskruis (omgekeerd kruis) als teken van satanisme en het idee hebben tegen de bijbel in te gaan terwijl satan een Bijbels figuur is. Kneus.
  • Het idee dat mijn computer zojuist een rode lijn onder het woord petruskruis heeft geplaatst. Nee, dat is niet fout. 
  • die jongelui die opeens hebben besloten dat ze fotograaf zijn. Mooi hoor die foto's van je bloembak, die van je voeten vind ik ook erg origineel. Sorry, maar scherpstellen kunnen we allemaal.
  • Taylor Swift. Wat een slaapverwekkend kind. Vorig jaar kwam Kanye West net op tijd het podium op. anders was ik ongetwijfeld in slaap gesukkeld. Dit jaar heb ik met veel moeite het optreden moeten doorstaan. Gelukkig won het geen prijzen 
  • De klanten van Tycho. Tycho is de collega van mijn zusterlief in de tattooshop en geloof me zo nu en dan komt er wat binnen gewandeld. Zo hebben we mijn lieftallige dame waarvan ik geen naam noem die altijd erg vermakelijk met haar grote voorgevel de shop in komt glijden. Een loopse teef met een hersencapaciteit van hooguit 1%. Buiten dat nog enkele merkwaardige figuren die na twee visitaties van mening zijn dat Tycho hun beste vriend is. 
  • Mensen die mij proberen wijs te maken dat ze mcdonalds niet lekker vinden. Yeah right
  • Albert Verlinde die een wanhopige poging doet om grappig te zijn. 
  • Bepaalde onderwerpen die bij Hart van Nederland worden besproken. Erg leuk hoor, dat Klaar en Cato een corpulente slak in de achtertuin van Ome Hans hebben gevonden. Die ze vervolgens op het schoolplein hebben begraven met heel groep 6. 


En voor deze ene keer houd ik het even kort dus sluit ik af met een van de grootste irritaties op dit ogenblik.

  • Het idee dat ik morgen weer een dag mag gaan doorbrengen op het Joke Smit. Joke Smit, de school waarbij ik op dag 1 al een depressie zag aankomen. Van 11 uur in de vroege morgen tot 4 uur in de middag heb ik mij eenzaam en vernederd moeten voelen. Elke leerkracht op die school heeft een gedragsprobleem, aangezien ik de eerste 5 minuten alleen maar werd aangestaard waarna ik plots de kamer werd uitgestuurd. Eenmaal buiten werd ik opgepikt door een ander eigenaardig persoon die mij naar een kamer begeleide. Daar begon het al, de vraag of ik de dochter van Meneer Schiffmacher was. Nadat ik antwoord had gegeven werd ik onverwachts achter gelaten in het lokaal. Enkele minuten later zag ik drie vreemde hoofden door het raampje van de deur gluren. 'Ik ben de dochter van die dikke tattooman aan het inschrijven, leuk he?' 'Oh echt?'. Toen ze eenmaal door hadden dat ik gewoon door het raampje alles kon zien sloegen ze op de vlucht. Even later kwam meneer van het Joke Smit weer terug om vakken met me uit te kiezen. Ik was vastberaden maar 2 vakken te kiezen, maar nee meneer was zo enthousiast over spaans elementair dat ik het woord elementair na 17 keer gehoord te hebben niet meer aankon. Dat woord in combinatie met zijn lippen die zichzelf bij elk woord opnieuw voorzagen van wit speeksel. Uit wanhoop koos ik dan toch spaans, met als gevolg dat ik nu al 4 lessen heb gemist. Dus de tijd is nu toch echt aangebroken, ik zal morgen een gehele les duits moeten ervaren. 


Help me. 

Alstublieft. 


13.8.10

Festivalgangers



Lekker met de hele meute de hort op. En als het regent? nou dan nemen we toch lekker een tentzeil op ons kop en gaan de kaplaarzen aan. Festivalgangers... wat een volk. Ik persoonlijk heb het niet zozeer met festivals, al ben ik jaarlijks wel te vinden op lowlands. Maar aangezien ik mijn tijd besteed aan zitten en niks doen, vliegen die dagen voorbij en het enige wat me dan nog is bijgebleven is het volk.


Je hebt natuurlijk de diehard festivalgangers die hun bandjes van '93 er natuurlijk nog op hebben zitten. En vanwege de gestegen prijzen gelijk hun hele voorraadkast hebben uitgestald. Compleet verpakt in een afristbroek met kisten eronder slenteren ze met het programma in de hand en hun rugtasje het terrein over. Na zoveel jaren ervaring is het hun ook gelukt om de halve liters bier het terrein op de krijgen. En als het feest dan eenmaal over is, zie je ze in kuddes het veld over hollen om bekertjes te verzamelen. 






Verder heb je de festivals gangers waarvan je soms denkt of ze niet beter een driedaags tripje naar het jellinek konden nemen. Compleet met tribals op de arm, gel in de haren en een heerlijke afkledende witte broek hollen ze in het veld rond zo strak als een hoedje. En als je ze niet in die positie aantreft liggen ze of hun roes uit te slapen op het midden van het pad of ze zijn herrie aan het schoppen. Want het is natuurlijk erg noodzakelijk dat iedereen weet dat jij al aan je twaalfde biertje zit, rond een uur of twaalf. 






De meerderheid bestaat ofcourse uit studenten. en dan bedoel ik de typische studenten. Van die leuke dames met de haren in een knot en een outfit compleet bestaand uit aardse kleuren. Als het regent dan gaan de kaplaarzen aan en een leuke korte capri broek. De jongens komen met hun weelderige lokken en jezus blousjes het terrein op. Leuk pilotenbrilletje erbij en natuurlijk een pilsje in de hand. nou gozer, is dat relaxed of niet? Er is natuurlijk wel een verschil tussen studenten die uit de hoofdstad komen en studenten waarbij hun thuisfront zich in de achterhoek bevind. Die zijn namelijk wat gewaagder, die doen een leuk shirt aan met opschrift en zo nu en dan heeft één letter de eer om glimmend te zijn. 






Ook veel voorkomend volk zijn de alternatievelingen/emo's/scenekids/vampierenkoters of hoe ze ook willen worden genoemd. Hoe dan ook, een steeds vaker voorkomend volk. Blame it on de CJP pas, want voordat die kneuzen met lowlandskaartjes kwamen konden ze echt geen kaartje betalen met hun salaris van de plaatselijke supermarkt. Dat is ook de reden waarom ze drie dagen lang zitten te bikkelen met de shag uit vaders nachtkastje en zelfgesmeerde broodjes die moeders heeft gesmeerd. En daar zitten ze dan in een hoopje op het grasveld Humoristisch proberen te zijn door dingen op elkaar te tekenen en dergelijke, misschien nog een beetje erbij knuffelen. Zelfmeegenomen bacardi flessen naar binnen werken, en ga zo maar door. 






Ten slotte heb je nog de fashionable festival gangers. Met een leuk hoedje op hun knar, afgeknipt spijkerbroekje a la kate moss. en de kaplaarzen aan (niet voor de modder maar om het outje compleet te maken) Leuk hoor dames, ga zo door. wisten jullie btw al dat er ook bandjes op lowlands spelen? 


Hoe dan ook, er zijn natuurlijk ook leuke mensen weten te vinden op lowlands. zo loopt er altijd een heel tof  kind rond die vaak aan de tafel bij de tattooshop zit. een beetje voor zich uit aan het staren, mensen te bekijken. je weet wel. Awesome zijn enzo. Echt een intellectuele meid, en ga zo maar door. 


Maar genoeg over mezelf, ik ga nu even in de spiegel kijken





Houdoe!

25.7.10

LEUGENS ZIJN SLECHT

En toch kan ik het soms niet laten om de avond van heerlijke leugens te voorzien. Niet alleen is het vermakelijk, maar je acting skills profiteren er ook van. En aangezien mijn acting skills uitermate brilliant zijn, ben ik een verdomd goede leugenaar (iets om heel erg trots op te zijn)


Natuurlijk brengt deze eigenaardige hobby veel taferelen met zich mee. Vaak onstaat er een soort concurrentie tussen mijn kudde vrienden en ik, met als gevolg dat er de mooiste leugens uit ons mond komt dwarrelen. En als je eenmaal het juiste ritme hebt gevonden garandeer ik je dat je die Ierse kannenkijker heus wel kan wijsmaken dat je zojuist bent verkocht aan Real Madrid. Wat mijn goede vriend Stefario heeft gedaan tijdens ons 5 daagse trip naar Ierland.


Het begon met een prachtig bedenksel dat hij de neef van Ryan Babel was. Al die ieren uit hun dak natuurlijk. Vervolgens vond meneer het nodig om er even bij te vermelden dat ook hij een voetballer was. En niet zo maar een, de toekomstige verdediger van Real Madrid. Juist.. Enkele seconden later stond Stefario anekdotes uit zijn denkbeeldige voetbalcarriere te vertellen aan een stuk of 20 Ieren. Mooi voorbeeld van wat er met je improvisatiekunsten gebeurt als je het combineert met (in dit geval) te veel guinness.


Mijn acteerkunsten zijn wat meer bescheiden dan die van Stefario. Zo hebben ik Lucy bepaalde personages die meerdere malen hun rentree maken. Bijvoorbeeld, de twee 19-jarige russische studentes uit moskou. Die meestal Journalistiek studeren, maar in een spontane bui heb ik verzonnen dat Olga nu toch voor een studie medicijnen heeft gekozen. Buiten Olga en Oxana, gaan ik en Lucy ook geregeld als twee lesbiennes door het leven. De voornamelijkste reden dat we dat doen, is om gemakkelijk en op en degelijke manier van het mannelijk schoon af te komen. Zo nu en dan moet een van ons optreden als de jaloerse helft van het stel dan komt lucy opeens furieus naar de bar gelopen om meneer even duidelijk te maken dat ik haar 'girlfriend' ben.


De geloofwaardigheid van enkele verzinsels verpesten we vaak hevig door op een frappante manier russisch te praten. Zo heeft het eerder wat weg van simstaal gecombineerd met arabisch en duits. En zoals we allen weten lijdt ik aan een speciale vorm van vergeetachtigheid dus zo nu en dan vergeet ik mijn personage, met als gevolg dat Lucy iedereen moet gaan wijsmaken dat ik niet helemaal 100% ben. Om het nog even helemaal aangenaam te maken verzint ze er wat dingen bij zodat ik voor schut sta, maar maakt niet uit. Ik heb tijdens onze busrit de hele meute laten denken dat Lucy een zware junk was, die ook mij van drugs voorziet. Buiten dat zorg ik er atijd voor dat ik Lucy voorstel aan vreemde, waardoor ik een naam en studie naar keus kan verzinnen voor mevrouw.


Hoe dan ook. Ik zou het even willen afsluiten met de mededeling dat liegen niet goed is, en dat je het ook vooral niet moet doen.


Oke, grap. Het is vet vermakelijk, maar doe het gelieve alleen voor de fun. En sorry voor alle onwetende personen die ik naar de cockring heb gestuurd in plaats van de paradiso.


7.7.10



Buiten dat ik een zeldzame vorm van vergeetachtigheid heb en een verschrikkelijk slecht inschattingsvermogen ben ik ook een enorme kluns. Dit is te wijten aan mijn slechte evenwicht en dromerigheid. Zo struikel ik op een dag meerdere malen over mijn eigen voet en af en toe struikel ik gewoon omdat ik struikel en ik zelf niet eens weet waarom ik struikel. 


Hoe dan ook, dit zorgt natuurlijk voor fijne escapades in dit eigenaardig leventje van mij. Zo zat ik laatst op mijn fahrad rustig door de utrechtste straat te fietsen. ik verveelde me hevig en besloot toen maar eens iemand te bellen, gewoon omdat het kan. Ik had het natuurlijk kunnen zien aankomen aangezien de utrechtstestraat een drukke winkelstraat is en nog gevaarlijk ook, maar nee daar reed ik dan heen en weer slingerend over het fietspad met telefoon in de hand. Uit en niets besloot de vrouw voor me een scherpe bocht naar links te maken, en niet wetende dat er enkele meters voor me een amsterdammertje op me stond te wachten reed ik rustig door. Met volle vaart reed ik tegen het paaltje aan en met een snelheid van 300km per uur bracht ik mijn hand (met blackberry) naar mijn stuur. Terwijl dat gebeurde besloot een andere vrouw van rond de 40 opeens naast mij te komen fietsen waardoor ik in mijn mooie zelfreddingsactie haar een stoot verkocht. Ik had natuurlijk al op het rode telefoontje gedrukt dus schoot mijn muziek weer aan, waardoor ik met groot volume 'sorry' riep naar de vrouw met de oh zo mooie leren laarzen (nee, toch niet). Ze gaf me nog een blik met de gedachte 'die is niet helemaal 100%' en reed toen snel door. 


Deze escapade deed me veel denken aan de keer dat ik en Jamie Wiebenga naar huis probeerde te komen op 1 fiets, zonder achterzitje, zonder stang om 6 uur in de ochtend. Het begon allemaal erg goed, ik sprong op een elegante manier op het stuur en zo hebben we het een lange tijd kunnen volhouden. Uiteindelijk had mevrouw er genoeg van en moest ik het vanaf daar overnemen. We stonden op een brug en in de verte zag ik al twee rijen van drie paaltjes aankomen. De eerste zijn we heelhuids langs gekomen en toen de tweede rij in zicht kwam heb ik mijn ogen maar gesloten omdat we beide al konden voorspellen wat er ging gebeuren. Jamie werd bruut van het stuur afgeslingerd en lande met een vliegende beweging plat op haar buik. Maar aangezien madame een dosis alcohol in het bloed had schaterlachte ze het uit. ik wat minder, want ook dit keer knalde mijn lieftallige rechterknie tegen het paaltje aan. 


Dapper dat we waren probeerde we het nog een keer. Dit keer moesten we een bocht maken, niet dat dat ervan gekomen is want we reden volop de bosjes in. Dat was ook het punt waarbij we het opgaven. Ik denk ook niet dat ik en fietsen zo goed samengaan, aangezien ik 3 uit de 10 keer bij het opstappen al languit op de grond lig. 


Buiten fietsen gaan ook ik en breekbare spullen niet goed samen. vandaar ook dat het servies in mijn thuisfront compleet uit plastic bestaat. Voornamelijkste reden is dat ik alles laat vallen (inclusief mezelf). Dus als ik in een enthousiaste bui een van mijn anekdotes vertel met een glas in het hand is de kans groot dat die binnen enkele keren op de grond ligt. niet dat het veel uitmaakt want de inhoud van het glas bevind zich tegen die tijd al in mijn kleren en op het tapijt. Of in iemand anders zijn kleren natuurlijk. Ik denk dan ook dat het het beste is als mensen mij ontwijken als ik in de buurt sta met een goed gevuld glas of dergelijke. Naast mij fietsen is sowieso al geen optie aangezien ik op een mooie slingerachtige wijze de meeste plek inneem dus maak je daar maar niet druk om. 


Nu maar hopen dat ik het afleer, in de tussentijd denk ik dat het slimmer is ik er voortaan zo ga bijzitten. 


24.6.10

Zoveel dagen na vaderdag.



De dag die ik dit jaar per ongeluk heb overgeslagen. Ik had mijn zusterlief al enige keren horen zeggen dat ze een presentje voor de ouwe heer ging kopen. Maar aangezien ik een van de trotse eigenaars ben van een blackberry heb ik niet bepaald geluisterd. En daar zat ik dan rustig te genieten van het weer in de tuin van de tattooshop weliswaar. Vader liep rustig heen en weer te ijsberen en is uiteindelijk richting huis gegaan. 


Enkele dagen na deze gebeurtenis besloot ik voor de verandering eens in de brievenbus te kijken. en wat trof ik daar aan, jawel aanbiedingen voor vaderdag. En toen schoot het me weer te binnen. vanwege schuldgevoel besloot ik daarom een bericht over de heer te schrijven. En zoals ik al eerder zei heb ik een zeldzame (zelfverzonnen) vorm van vergeetachtigheid en vandaar dat het zich weer heeft uitgestelt. Tot nu. Aangezien ik net in een spontane bui mijn vader ging googelen en bij een oude aflevering kwam van jensen. Het begon allemaal erg vermakelijk over zijn toen nog nieuwe goude tanden (zijn inmiddels al deels versleten door het voedsel wat meneer naar binnen werkt in een zeer korte tijd) Als toevoeging daarvan deed hij nog even een surinaamse vrouw na (ook heel vermakelijk) Nou voor mijn Vaders doen bleef het deze keer nog best netjes. Een beetje lam gepraat over vodka en dergelijke. the usual dingen die normaal ook uit zijn mond komen gerold. Uit enthousiasme besloot ik de andere aflevering ook te bekijken.






Nou, ik heb lichtelijk een trauma aan deze aflevering over gehouden. begint al weer goed met het onderwerp 'tatoeages op vreemde plekken'. en ik moet toegeven, woorden zoals 'penis' en 'vagina' zijn niet bepaald vermakelijk om aan te horen als je ouwe heer het zegt. Hoe dan ook , daar bleef het natuurlijk niet bij. Nee, het werd zelfs erger. Zodra ik de woorden SM uit zijn mond hoorde komen heb  ik het beeld stil gezet. Maar aangezien ik een heel dapper persoon ben besloot ik het toch af te kijken. En thank god dat mijn vader niet opeens met een heel SM verleden kwam aanzetten. Hij maakte daarentegen even duidelijk dat ook hij het walgelijk vind. Wat een opluchting. 


Maarja dat gevoel van opluchting en blijdschap verdween al snel toen vader begon over zijn nierstenen. eerst even met een mooie beweging laten zien hoe hij zijn zetpil naar binnen werkt. (dankjewel pap) vervolgens nog wat verhalen over welke seksuel overdraagbare ziektes meneer wel niet heeft gehad (hij vertelde het nog met trots ook) en om het even mooi af te sluiten kwam het verhaal van de 16 thaise dames die ze meenamen naar het hotel. 


Nadat ik mijn overgeefsel weer terug mn slokdarm in had laten lopen kon ik weer tot rust komen. Dit gepaard met wat chansons van the Doors en later werd het helemaal feest met Johnny Cash liederen die uit mijn supersonische speakers kwamen die heel hard gaan..(nee, toch niet) 


Hoe dan ook, ondanks dat mijn vader het vermakelijk vind om te praten over hoererende dames, seksuele escapades en nierstenen. Ben ik hem toch erg dankbaar dat ik zijn good looks heb ge erfd en niet te vergeten zijn fabolous body, natuurlijk ook zijn koppigheid waarmee ik heel ver ben gekomen. (Gezakt voor het eindexamen) En zijn brutaliteit waar ik persoonlijk erg trots op ben. Zusterlief daarentegen heeft het tekentalent en gebrekkig schrijven van de ouwe heer ge erfd. 


Nu maar hopen dat zowel ik als mn zus in de toekomst niet TE veel overnemen van vaders gewoontes. Voordat je het weet zit je met een zetpil in je aars nierstenen uit te pissen terwijl er 16 thaise dames om je heen staan. Echt iets om naar uit te kijken. 



Love you vader.

26.5.10

Die 'leuke' dames, die meestal net uit de bocht vallen bij een wanhopige poging om modieus te zijn.






ik heb er moeite mee en daarom uit ik dat met creativiteit in de vorm van een nieuw bericht. Ik zat namelijk laatst mijn frustraties te uiten toen ik bij Mila aan de eettafel zat, we hadden een gesprek over een bepaalde dame en aangezien we haar niet persoonlijk kennen gebruikte ik mijn fantasierijke vorm van mensenkennis. Waarop een reeks van verschillende manieren van doen en stijlkeuze (waaraan ik mij natuurlijk mateloos aan irriteer)naar boven kwamen. types die leuk aan de hogeschool studeren en zowaar aan de eettafel zitten. 


Laten we beginnen met een van de grootste irritaties, namelijk de woordkeuze. Woorden zoals:
a-relaxed (want het bestaat namelijk niet en relaxed op zich is als een walgelijk woord) quasi (wordt door de gebruikers van dit woord ook overdreven vaak gebruikt), scheetje (vaak over jongere mensen, die uiteindelijk maar 1jaar jonger zijn en overduidelijk mentaal veel meer ontwikkeld, maar nee toch doen), snoezig (over een kat, kater of ktten..die onderscheiding maken ze namelijk ook vaak als je hun geliefde kater genaamd minoes,tommy of weet ik veel wat voor schijtnaam aanspreekt als 'kat') lief (tegen elkaar) liefste (om even duidelijk te maken op hun hyves of facebook dat ze met een goede vriendin zijn) en lieve schat (om hun vriendin te steunen aangezien pietjan willemheijn diederik opeens een ander achterop de vespa nam) 


Buiten dat, zijn er ook andere dingen die me irriteren. Zo kopen ze fietsen en nog dure ook, die buiten dat ook nog verschrikkelijk lelijk zijn en om het even helemaal af te maken hebben ze nog werkende lampjes ook, en drama als ze die thuis is vergeten hoor. Het kan ook gemakkelijk en dat gaat zo, je vind een fiets en aangezien je toch altijd die irritante lampjes vergeet laat je die zitten en zodra je de smeris ziet staan spring je snel van je rijtuig af. Verder irriteer ik me aan hun vrije tijds besteding. lekker een wijntje met de 'girls' drinken en dan een beetje slap gaan lallen over pietjan willemheijn diederik. Keuze van wijn is vaak een prosecco, wit zoet of even lekker een rosétje voor als het zonnetje schijnt en ze in de tuin gaan zitten met hun rayban pilotenbril om een kleurtje te krijgen met 12 graden celcius. Uitgaan zijn ze ook niet vies van, maar ze bevinden zich voornamelijk in elkaars huizen. En dan een keer in de zoveel tijd komt er weer een vunzig hockey feest aan. 


Ook verschrikkelijk is hun wanhopige poging om mee te gaan met de mode, en als je de fancy en cosmo girl moet geloven doen ze dat ook daadwerkelijk. Zo was er een tijd waarin sneakers hun hoogtepunt had berijkt, en naarmate dat alweer begon te minderen kwamen deze dames. Met nikes, in vrouwenmodel....En om het even helemaal af te maken dragen ze kettingen met hangers en steentjes over hun witte only blouse met een ceintuurtje die zich onder hun grijze cardigan bevind die te lang is. En als het niet al die verschrikkelijke nikes zijn, dragen ze laarzen. 


Ik sluit het even mooi af met een toekomstbeeld van deze dames...een bakfiets, wikkeljurken (van de HEMA), petit bateu kinderkledij (want de zeeman verkoopt namelijk geen witte shirts) en wederom zitten ze 's avonds met een glas wijn bij de tv de wereld draait door te kijken. 


En want nog het ergste is van dit allen,  dat ik mezelf in meerdere aspecten nog herken ook. 





Janken...


19.4.10

kunstkennis m'n aars.

Tijdens mijn jeugd heb ik vele rare fluiters voorbij zien komen aangezien m'n vader nogal vreemde vrienden heeft. Zo nu en dan kom ik door m'n vader wel eens op een kunstexpositie terecht en dan is het janken geblazen. 

Ten eerste irriteer ik me mateloos aan de eigenaardige keuze van kleding. Onder het wat oudere volk komen de opvallende brilmonturen akelig vaak voor (vaak ook in een 'leuk' rood kleurtje) qua haren hebben ze of een kort gekwiekt kapsel (vaak is de symmetrie in het kapsel aardig mislukt) of ze hebben 5 meter lange lokken die er duidelijk gestorven uitzien en waar ik dan de rest van de avond gefascineerd naar zit te staren.

Maar sinds een tijdje komen niet alleen ouderen maar ook steeds vaak jongere mensen kijken op die exposities. ongeveer 80% van hun draagt van die frappant geveterde oost-duitsland schoenen en gebreide truien . De haren zien er ongewassen en verdwaald uit ruikend naar patchoeli en de zipper. Ook hebben ze vaak tatoeages met een diepliggende (een beetje té diepliggende) zelfverzonnen betekenis.

Het grappigste van die gasten vind ik nog wel dat ze er zoveel tijd in hebben gestoken om er uit te zien als iemand die er geen tijd in steekt. Waar denk je dat je mee bezig bent, als je echt eruit wilt zien alsof je drie dagen in iemand schurft hebt zitten wroeten, doe het dan ook. Hoe dan ook,  het uiterlijk is nog maar het begin van mijn haat. Zodra ze met elkaar beginnen te praten stroomt m'n ontbijt van niet alleen die dag maar ook van de dagen daarvoor langzaam naar boven.

Ze gaan een beetje in een nonchalante houding staan met armen over elkaar (jongsters) of handen op de rug (40+ers) daarna komt er me toch een hoop stierenschijt uit hun monden gerold. De helft heeft natuurlijk al gebruik gemaakt van de gratis bar en dat maakt het allemaal nog een beetje erger. En aangezien het niet cool is als je letterlijk geen idee hebt wat die kotsvlek op dat schilderij voor artistieke betekenis heeft. gaan ze maar een beetje algemene woorden gebruiken zoals compositie, lichtval en plasticiteit (wat natuurlijk niks met die kotsvlek heeft te maken aangezien er geen gebruik van lichtval is gemaakt smartass) Maar omdat de meederheid geen idee heeft waar hij/zij/het het over heeft knikken ze maar een beetje en kijken met een geinteresseerde blik naar het 'kunstwerk'. Daarna nog een slok van hun wijn (rood natuurlijk) en dan op naar de volgende persoon die ze begroetten alsof ze elkaar al jaren kennen, terwijl ze waarschijnlijk één keer aan elkaar zijn voorgesteld bij een of andere opening van een raar wicht genaamd Olga uit Scandinavië die leuke beeldjes van gebruikt wc papier en kralen maakt of wat dan ook. (allemaal biologisch natuurlijk want dat is hip)

Wat nou het probleem van dit volk is, is dat ze elkaar proberen te overtreffen qua raarheid en op een gegeven moment hebben ze de grens bereikt waarbij ik ga denken dat het te maken heeft met een psychische aandoening, misschien wel borderline wie weet. Maar dan herriner ik me weer dat ik me op een expositie bevind en dat ik net zo goed kan meelullen over het Repoussoir van het 'kunstwerk' terwijl ik naar een blauw a4-tje zit te staren.

En na geïnspireerd te raken door die leuke vegan gastjes in de kunst wereld ga ik nu lekker een biefstuk eten en heel veel melkproducten nuttigen. Vervolgens ga ik in m'n outfit van de H&M die niet naar grootmoeders kelder ruikt naar de videoclips van Lady Gaga kijken (want ondanks dat ze zo verschrikkelijk commercieel is weet zij wel nog wat de definitie van kunst kan beteken in tegenstelling tot jullie kneuzen) Daarna doe ik nog een kop koffie met extra veel koeienmelk (niet gemaakt van sojabonen nee) en dan m'n bed in.

8.3.10

Awkward



waarschijnlijk een van de meest voorkomende woorden in mijn vocabulaire. awkward. meestal is het iets om achteraf te zeggen nadat er net een 'awkward' moment heeft plaats gevonden, maar ik vind het erg vermakelijk om het tijdens het moment te zeggen. vooral om het dan nog ongemakkelijker te maken.


Hoe dan ook, karma is a bitch en meestal krijg ik dus net zulke ongemakkelijke momenten dubbel zo hard terug. Ik ben vooral goed in het zeggen van verkeerde dingen op verkeerde momenten op verkeerde locaties omringd met de verkeerde mensen. De voornamelijkste reden dat dat zo vaak voorkomt is dat ik aan een zeldzame vorm van geheugenverlies lijdt. (helemaal zelf verzonnen, komt dan ook nooit voor) In ieder geval, het komt er op neer dat er iets aan mij wordt verteld, en aangezien ik het erg vermakelijk vind om geprekken met mensen te voeren komen de raarste onderwerpen aan bod. En toevallig vraag ik haar dan hoe het met dr vriendje gaat, niet wetende dat haar wekelijkse scharrel erbij staat met een paar van zijn vrienden. Juist, en dan is te verleiding zo groot om ook op dit moment  'awkward' te zeggen. Dat doe ik dan ook, niet altijd een goede keus maar het is zon heerlijk woord.


Er is één uitzondering waarbij je het woord awkward dubbel zo hard mag gebruiken. Namelijk, als je tweemans de hort op gaat en je partner in crime uitbundig begint te tongworstelen met een random stranger. Nu kan je natuurlijk ervoor kiezen om er gewoon naast te blijven zitten, een beetje nutteloos uit je glas drinken waar niks meer in zit, wat ook duidelijk te zien is maar nu je er toch al levenloos bij zit. Ook een optie is doen alsof je aan de telefoon zit, maar naarmate het langer gaat duren des te meer medelijden je met jezelf gaat krijgen aangezien je nu daadwerkelijk een diep gesprek met je screensaver aan het houden bent. Maar de redding is nabij, na enig overleg met mezelf ben ik erachter gekomen dat awkward de oplossing is voor awkwardness. Op het moment zelf zeg je 'awkward'. (een beetje op die toon waarmee het moet worden gezegd, daarna een klein lachje erachter aan en een snelle blik in je omgeving)


Waarom is dit de oplossing? mensen zien dat je het ongemakkelijk vindt, en als je dan ook nog een droog grapje ervan maakt door 'awkward' te zeggen, denken mensen: ach kijk nou, ha-ha die meid heeft humor. ook krijgt het zoenende paar dan sneller de neiging om te stoppen aangezien ook op hun gezicht een kleine lach verschijnt en dat heeft het ritme al weer helemaal verpest (Yes!) Natuurlijk kan dit ook heel erg misgaan, als niemand je heeft gehoord of heeft gezien, dan zien ze alleen een half mompelend kind dat een gesprek voert met de lucht (nog zieliger dan met je telefoon)


in dat geval heb je met awkward een awkwardness op een awkward moment gecreerd en dat wil je niet hebben. Dan zou ik zeggen, pak dan toch je telefoon erbij en ga lekker roddelen met je screensaver, voorkom zulke awkwardness voortaan wel want er zijn mensen onder ons, die het 'net alsof doen' met hun telefoon een beetje te serieus nemen en het ook steeds vaker gebruiken en ook steeds beter worden erin. geloof me, politiek is niet eens interessant als je tweemans bent. Dus thank god voor het woord awkward, en moge het moment vaak genoeg voorkomen.