25.7.10

LEUGENS ZIJN SLECHT

En toch kan ik het soms niet laten om de avond van heerlijke leugens te voorzien. Niet alleen is het vermakelijk, maar je acting skills profiteren er ook van. En aangezien mijn acting skills uitermate brilliant zijn, ben ik een verdomd goede leugenaar (iets om heel erg trots op te zijn)


Natuurlijk brengt deze eigenaardige hobby veel taferelen met zich mee. Vaak onstaat er een soort concurrentie tussen mijn kudde vrienden en ik, met als gevolg dat er de mooiste leugens uit ons mond komt dwarrelen. En als je eenmaal het juiste ritme hebt gevonden garandeer ik je dat je die Ierse kannenkijker heus wel kan wijsmaken dat je zojuist bent verkocht aan Real Madrid. Wat mijn goede vriend Stefario heeft gedaan tijdens ons 5 daagse trip naar Ierland.


Het begon met een prachtig bedenksel dat hij de neef van Ryan Babel was. Al die ieren uit hun dak natuurlijk. Vervolgens vond meneer het nodig om er even bij te vermelden dat ook hij een voetballer was. En niet zo maar een, de toekomstige verdediger van Real Madrid. Juist.. Enkele seconden later stond Stefario anekdotes uit zijn denkbeeldige voetbalcarriere te vertellen aan een stuk of 20 Ieren. Mooi voorbeeld van wat er met je improvisatiekunsten gebeurt als je het combineert met (in dit geval) te veel guinness.


Mijn acteerkunsten zijn wat meer bescheiden dan die van Stefario. Zo hebben ik Lucy bepaalde personages die meerdere malen hun rentree maken. Bijvoorbeeld, de twee 19-jarige russische studentes uit moskou. Die meestal Journalistiek studeren, maar in een spontane bui heb ik verzonnen dat Olga nu toch voor een studie medicijnen heeft gekozen. Buiten Olga en Oxana, gaan ik en Lucy ook geregeld als twee lesbiennes door het leven. De voornamelijkste reden dat we dat doen, is om gemakkelijk en op en degelijke manier van het mannelijk schoon af te komen. Zo nu en dan moet een van ons optreden als de jaloerse helft van het stel dan komt lucy opeens furieus naar de bar gelopen om meneer even duidelijk te maken dat ik haar 'girlfriend' ben.


De geloofwaardigheid van enkele verzinsels verpesten we vaak hevig door op een frappante manier russisch te praten. Zo heeft het eerder wat weg van simstaal gecombineerd met arabisch en duits. En zoals we allen weten lijdt ik aan een speciale vorm van vergeetachtigheid dus zo nu en dan vergeet ik mijn personage, met als gevolg dat Lucy iedereen moet gaan wijsmaken dat ik niet helemaal 100% ben. Om het nog even helemaal aangenaam te maken verzint ze er wat dingen bij zodat ik voor schut sta, maar maakt niet uit. Ik heb tijdens onze busrit de hele meute laten denken dat Lucy een zware junk was, die ook mij van drugs voorziet. Buiten dat zorg ik er atijd voor dat ik Lucy voorstel aan vreemde, waardoor ik een naam en studie naar keus kan verzinnen voor mevrouw.


Hoe dan ook. Ik zou het even willen afsluiten met de mededeling dat liegen niet goed is, en dat je het ook vooral niet moet doen.


Oke, grap. Het is vet vermakelijk, maar doe het gelieve alleen voor de fun. En sorry voor alle onwetende personen die ik naar de cockring heb gestuurd in plaats van de paradiso.


7.7.10



Buiten dat ik een zeldzame vorm van vergeetachtigheid heb en een verschrikkelijk slecht inschattingsvermogen ben ik ook een enorme kluns. Dit is te wijten aan mijn slechte evenwicht en dromerigheid. Zo struikel ik op een dag meerdere malen over mijn eigen voet en af en toe struikel ik gewoon omdat ik struikel en ik zelf niet eens weet waarom ik struikel. 


Hoe dan ook, dit zorgt natuurlijk voor fijne escapades in dit eigenaardig leventje van mij. Zo zat ik laatst op mijn fahrad rustig door de utrechtste straat te fietsen. ik verveelde me hevig en besloot toen maar eens iemand te bellen, gewoon omdat het kan. Ik had het natuurlijk kunnen zien aankomen aangezien de utrechtstestraat een drukke winkelstraat is en nog gevaarlijk ook, maar nee daar reed ik dan heen en weer slingerend over het fietspad met telefoon in de hand. Uit en niets besloot de vrouw voor me een scherpe bocht naar links te maken, en niet wetende dat er enkele meters voor me een amsterdammertje op me stond te wachten reed ik rustig door. Met volle vaart reed ik tegen het paaltje aan en met een snelheid van 300km per uur bracht ik mijn hand (met blackberry) naar mijn stuur. Terwijl dat gebeurde besloot een andere vrouw van rond de 40 opeens naast mij te komen fietsen waardoor ik in mijn mooie zelfreddingsactie haar een stoot verkocht. Ik had natuurlijk al op het rode telefoontje gedrukt dus schoot mijn muziek weer aan, waardoor ik met groot volume 'sorry' riep naar de vrouw met de oh zo mooie leren laarzen (nee, toch niet). Ze gaf me nog een blik met de gedachte 'die is niet helemaal 100%' en reed toen snel door. 


Deze escapade deed me veel denken aan de keer dat ik en Jamie Wiebenga naar huis probeerde te komen op 1 fiets, zonder achterzitje, zonder stang om 6 uur in de ochtend. Het begon allemaal erg goed, ik sprong op een elegante manier op het stuur en zo hebben we het een lange tijd kunnen volhouden. Uiteindelijk had mevrouw er genoeg van en moest ik het vanaf daar overnemen. We stonden op een brug en in de verte zag ik al twee rijen van drie paaltjes aankomen. De eerste zijn we heelhuids langs gekomen en toen de tweede rij in zicht kwam heb ik mijn ogen maar gesloten omdat we beide al konden voorspellen wat er ging gebeuren. Jamie werd bruut van het stuur afgeslingerd en lande met een vliegende beweging plat op haar buik. Maar aangezien madame een dosis alcohol in het bloed had schaterlachte ze het uit. ik wat minder, want ook dit keer knalde mijn lieftallige rechterknie tegen het paaltje aan. 


Dapper dat we waren probeerde we het nog een keer. Dit keer moesten we een bocht maken, niet dat dat ervan gekomen is want we reden volop de bosjes in. Dat was ook het punt waarbij we het opgaven. Ik denk ook niet dat ik en fietsen zo goed samengaan, aangezien ik 3 uit de 10 keer bij het opstappen al languit op de grond lig. 


Buiten fietsen gaan ook ik en breekbare spullen niet goed samen. vandaar ook dat het servies in mijn thuisfront compleet uit plastic bestaat. Voornamelijkste reden is dat ik alles laat vallen (inclusief mezelf). Dus als ik in een enthousiaste bui een van mijn anekdotes vertel met een glas in het hand is de kans groot dat die binnen enkele keren op de grond ligt. niet dat het veel uitmaakt want de inhoud van het glas bevind zich tegen die tijd al in mijn kleren en op het tapijt. Of in iemand anders zijn kleren natuurlijk. Ik denk dan ook dat het het beste is als mensen mij ontwijken als ik in de buurt sta met een goed gevuld glas of dergelijke. Naast mij fietsen is sowieso al geen optie aangezien ik op een mooie slingerachtige wijze de meeste plek inneem dus maak je daar maar niet druk om. 


Nu maar hopen dat ik het afleer, in de tussentijd denk ik dat het slimmer is ik er voortaan zo ga bijzitten.