29.12.11

Het jaar 2011


Ik ging het jaar in met een immense haat voor de mens, en ik ben tot de conclusie gekomen dat die er altijd zal zijn. Wel had ik mezelf voorgenomen geen Negative Nancy meer te zijn en dat is aardig gelukt, zo heb ik dit jaar maar 1 vriend verbannen uit mijn innerlijke kring. Een hele vooruit gang aangezien ik ze vorig jaar met partners en al de deur uit heb gestuurd.


Ook ben ik meer gaan reizen.. Op vader zijn kosten tevergeefs, maar de ouwe heer investeert graag in zijn dochters 'algemene kennis'. Dus heb ik mijn zomer gespendeerd in Los Angeles, Praag en Brussel. Los Angeles, waar ik met trots de grondwet meerdere keren heb verbroken door het nuttigen van Vodka. Praag, waar ik met een blessure letterlijk door de straten heb gesprint om een Situation lookalike te lozen. En Brussel, waar ik mijn beste aankoop dit jaar heb gemaakt. Een Justin Bieber shirt.

Mijn slechtste aankoop was toch wel het potje roze haarverf. Ten eerste, heb ik bij het uitspoelen mijn sporen achtergelaten in een Penthouse aan Redondo Beach. Ten tweede, de kleur was uitermate walgelijk. En ten slotte, het roze pigment is onmogelijk eruit te halen.


Qua kattenkwaad heb ik dit jaar mezelf overtroffen door de snackbar zijn plastic ijsje te ontnemen. Mijn dronken bui op een Duitse golfbaan waarbij ik alle vlaggen zo een 10 centimeter verderop gooide is er niks bij. (dingen werpen is niet mijn ding)

In de banen sector heb ik dit jaar wederom gefaald. Geen verdere uitleg bij nodig lijkt mij. School is er trouwens ook niet van gekomen, maar dit zijn allen zaken die er niet toe doen, toch? Wel belangrijk om te vermelden is dat ik maar liefst 10 keer onder de naald ben gegaan (inclusief vingers). Ik heb goede hoop voor mezelf in de toekomst.


Ook ben ik dit jaar trouwens niet alleen in een bos verdwaald geraakt, maar zelfs in Brussel. Uiteindelijk bleek ik gewoon in de straat van het hotel te zijn, maar was ik de verkeerde kant opgelopen. Wat eindigde in een taxi rit van 2 minuten waarbij de Taxi chauffeur me aankeek alsof ik compleet gestoord was. Misschien had het te maken met mijn dronken gelal over 'It's a Mans World' van James Brown, die in een staat van dronkenschap nog mooier klinkt dan nuchter.

Na al het ophalen van deze herinneringen ben ik trouwens tot de conclusie gekomen dat mijn leven niet bepaald een spektakel is. Behalve in mijn hoofd natuurlijk, aangezien ik bij elk opvallend geluid ervan overtuigd ben dat ik dood ga.


Cheers! 

5.12.11


Ik ben zojuist terug gekeerd van een spontaan tripje naar Volendam, tevergeefs Jantje smit niet kunnen spotten en/of zijn huis die Yolante inhoudsloos heeft achtergelaten, op de paarse Hyacinten na. Hoe dan ook, in mijn ooghoeken zag ik dat het water tegen de kade aan klotste en de lucht wel merkwaardig donker werd. Mijn eerste gedachte: Het eind is nabij. Uit dit hol, nu.

Na een nogal beangstigende tocht in de auto begeef ik me nu in mijn zus haar '11 centimer' ingezakte casa, waar ik nu al enkele maanden free loadend leef. En toen bedacht ik me dat ik niet normaal ben.

Zo begon ik het te merken toen ik mezelf 2 jaar geleden had wijs gemaakt dat ik stoned was nadat ik een tandenstoker in m'n mond had gestopt. Wat er heeft gezorgd dat ik totaal in paniek raak als er een joint zich in de buurt van mijn aura bevind. Hetzelfde geldt voor andere drugs. Want in mijn wereld kan je al trippen op een XTC pil als je het aanraakt.


Mijn angst voor vliegen deel ik gelukkig met meerdere mensen. Mijn bijgelovigheid tijdens het vliegen niet zo. Zo zie ik in elk lied een aanduiding van het hiernamaals. Als Otis Redding, Aaliyah of elk lied met een duistere betekenis of het woord 'Falling' voorbij komt, krijg ik het benauwd. Met als resultaat dat ik alleen nog maar Party in the USA kan luisteren. En toen ik besefte dat ik met een vliegmaatschappij genaamd 'Wizzair' ging vliegen was het natuurlijk onmogelijk om naar Kanye West te luisteren aangezien zijn voormalige lellebel nu seksuele escapades heeft met Wiz Khalifa.

Ook is het beledigen van Goden/God (Sorry God) verboden. Ik geloof totaal niet in god (Sorry God) maar na het schenden van zijn naam doe ik altijd een klein schietgebedje. Dit allen gaat gepaard met de angst voor het zeggen van bepaalde dingen. Als ik een film over de apocalyps kijk is het onmogelijk voor mij om de vraag "Wat zou jij doen in deze situatie?" te beantwoorden. Want God denkt dan "Oh ja, jij zou dat doen.. Dat zullen we nog wel zien".


Het grappige van deze paranoïde gedachten is natuurlijk dat je jezelf van alles wijs kan maken. Zo kan ik overal gezichten projecteren als ik me concentreer op duistere stervelingen (Overnacht trouwens nooit bij Mila, ik heb eens 5 doorzichtige personages in haar slaapkamer zien staan. Ben er alleen nog niet over uit of dit een waan was of dat ik voor een split second dacht dat ik Derek Ogilvie was). Het toppunt was misschien wel de keer dat ik er zwaar van overtuigd was dat tijdens de film 'The Killer Inside Me' er een man was die de titel te serieus nam en de zaal wou opblazen. Ik heb hem vervolgens naar de WC gevolgd en trof hem playstation spelend aan in de hal. Na opvallend gepiep heb ik mijn Zus overgehaald dat er een bom dus besloten we de zaal te verlaten. Goede herinneringen.


Ik sluit hierbij af aangezien ik me nu moet gaan concentreren op de kaarsen (Zus en ik hebben al een de woonkamer afgebrand) en natuurlijk op het raam, de bliksem zou maar zo naar binnen kunnen kaatsen en mijn schedel open breken.

Fijne dag.










20.11.11

“I don't know about other people, but when I wake up in the morning and put my shoes on, I think, Jesus Christ, now what?”

Het huis waarin ik mij momenteel bevind is in de afgelopen dagen 11 centimeter ingezakt. Zijn ze helemaal betoeterd. Mijn leven in gevaar brengen vanwege een fout, terwijl mijn lijst van 'dingen die ik moet hebben gedaan' nog verre van afgestreept is. 


Ik wil nog in een impulsieve bui gaan roadtrippen. Eten bij de Medieval Times verkleed als vrouwelijke ridder. Mijn geliefde toejuichen bij een taart eet wedstrijd en met het gewonnen geld gaan gokken in Las Vegas om vervolgens totaal gedesoriënteerd wakker te worden in de suite van het Hard Rock Hotel. Nadat we er natuurlijk zojuist zijn achtergekomen dat we beide een ring om ons vinger hebben. 




Ik wil nog verkleed als Trekkie naar een Star Wars conventie. Zodat ik dan word aangevallen door 40 Obi-Wan Kenobi's met middelmatige Lightsabers van de Toys 'R Us. 


Ik wil een romance beginnen met Hayden Christensen en ons hond de naam Luke geven. (Kinderen staan namelijk niet op mijn lijst)


Ook wil ik mijn zelfverzonnen film (waardoor de suicide rate wellicht omhoog gaat) nog uit laten komen op een prestigieus filmfestival. 


Met Mila en een fles Vodka wil ik meegaan op de Trans-Siberië express. Met Olivier meedoen aan Lingo en Souf transformeren tot een Belieber. 


Ik wil trouwen met een Arsenal speler zodat ik elk weekeind de skybox onveilig kan maken met halve liters en mijn geschreeuw. En als ik daar toch ben, een kopstoot geven aan de persoon die als eerst 'Shhhhh' zegt. 


Op het oude stuk land van Hunter S. Thompson wil ik kanonnen afschieten met Johnny Depp. 


Ik wil dronken worden met de cast van Superbad, de makers van South Park, Lindsay Lohan, Slash, Theo Janssen, Ewan Mcgregor, Quentin Tarantino, Obama, Rob Dyrdek, Justin Bieber en Snoop Dogg. (Op hetzelfde moment)


Ik wil een politieke partij oprichten die voor de vergroting van bierglazen is en mensen met buitenlandse namen voorrang geven bij een sollicitatie (Jan en Frederik mogen vakken gaan vullen). 


Ten slotte, ik wil gekleed in Pyjama en Spiderman anti-slip sokken onder mijn Spiderman fleece deken naar Led Zeppelin luisteren en Vodka left overs drinken voordat ik naar de Jimmy Woo ga. 


En dat is ook precies wat ik ga doen. 


Adieu 











3.11.11

Verwachtingen en Realiteit.



Mijn verwachting van kerst: 


Met mijn innerlijke kring kerst chansons zingen voor de buren terwijl een achtergrond muziekje afspeelt wanneer het eerste sneeuw valt. Waarna we compleet gekleed in kerst kledij bij de haard Glühwein drinken nadat we net een culinair maal naar binnen hebben gewerkt. Aan het eind van de avond wellicht hints spelen met het eventueel ontstaan van nieuwe koppels binnen de groep. En ten slotte, Lachend de deur uit richting Leidse om te gaan schaatsen. (De schaatsbaan die toevallig niet is belagen met Woolrich koters)

Realiteit: 


Een poging doen tot het meezingen van de Destiny's Child kerst hit, tot op grote irritatie van de buren. Vervolgens als enige gekleed in een verschrikkelijk kerst trui een poging doen tot het aansteken van kaarsen. Nadat ik mezelf heb verwend op McDonalds en Pilsener. En dit allen om uiteindelijk in slaap te vallen op de bank.


Mijn verwachting van Halloween:



Er drop dead gorgeous uitzien in mijn frappante, maar toch elegante outfit. Uitgaan in een club die belagen is met allerlei originele kostuums. Een man verkleed als Spiderman in de armen sluiten om in de verre toekomst mee te trouwen.


Realiteit: 




Er drop dead uitzien (Vergeet gorgeous) in mijn non-interessante outfit. Uitgaan in een club waarbij ik vrijwel de enige ben die moeite heeft gedaan om zich niet als mislukte Kat te verkleden. En Mannelijk schoon aantreffen die zich, of allen als Sloddervos member hebben gekleed, of als zichzelf.


Mijn verwachting van 'Inception': 




Life changing Film van de eeuw waarbij ik totaal gedesoriënteerd de bioscoop uit kom lopen.


Realiteit: 


Gaar


Mijn verwachting van 'Justin Bieber: Never Say Never':


béétje overdreven.


Realiteit: 


Janken terwijl ik mezelf transformeerde in een Belieber.

Verwachting van het andere geslacht: 


Zwaar getatoeëerde Engelsmannen met het uiterlijk van een jonge god. Pharrell lookalikes die Engelse literatuur studeren terwijl ze Whiskey zonder ijs drinken. En Intelligente manspersonen met moeilijke jeugd die surfend hun tijd doorbrengen aan de kust van Californië.

Realiteit: 


Onverstaanbare Ierse chavs met slecht gebit en acne die in hen tienertijd een tribal hebben laten zetten. Craig David lookalikes die Baco drinken en iets 'makkelijks' studeren. En manspersonen die zichzelf zijn kwijtgeraakt op de wallen en dus Shag rokend hun tijd doorbrengen in de Korsakoff.

Ten slotte.

Verwachting van de tweede kamer:

Een teleurstelling

Realiteit: 


Een teleurstelling




16.9.11

Parenting

 

Vandaag kreeg ik voor het eerst in mijn 18 jaren hier op aarde uitleg over het betalen van belasting. Niet snel daarna kwam ik tot de conclusie dat ik het verafschuw. Mijn vader kwam vervolgens met het goede idee om voortaan te doen alsof ik niet besta. Molly (onze knecht in de tattooshop) had het namelijk jarenlang gedaan en is er goed mee weggekomen. Ik zou er dan alleen voor moeten zorgen dat ik niet ziek word. Want dan moet je naar het ziekenhuis en dan hebben ze je gegevens nodig. Helemaal enthousiast begon mijn ouwe heer zich in te beelden hoe zijn dochter als echte anarchist door het leven zou gaan. 

Jammer genoeg is dit een van de slechtste adviezen die ik uit de mond van mijn vader heb horen komen. 
Net zoals de keer dat hij mij een preek gaf over de onbelangrijkheid van Economie. "Waarom zou je je best doen voor Economie, als we in een Economische crisis zitten". Niet lang daarna kreeg ik een telefoontje van de rector dat ik gezakt was voor Economie. Vandaar dat ik de zoveelste in mijn familie ben zonder diploma.

Mijn brutaliteit heb ik ook te danken aan mijn vader. "Ik ben een Schiffmacher, daar doe ik niet aan". Die zin heeft mij vaak in de nodige problemen gebracht op zowel de basisschool als de middelbare school. En als ik dan thuiskwam met een klacht van de leerkrachten straalde mijn vader veel trots uit. Vaak gepaard met tranen in zijn ogen. School vind hij niet belangrijk, zolang we maar creatief zijn. Want met creativiteit kom je overal. Zo ook mijn zus van school krijgen op haar 16e. 

Moeders is trouwens ook nooit goed geweest in het geven van het goede voorbeeld. Mevrouw stuurt me vaak genoeg een sms met "Wat ben je saai" als ik besluit een avond eens niet uit te gaan en "Ik ga toch niet betalen voor een labello" heeft ervoor gezorgd dat ik volop gebruik maak van de 'free' stuff op openbare plekken (met name hotels).

Kortom Dames en heren van het goede leven. Niet naar je ouders luisteren! 

(Gelukkig heb ik het geven van slecht advies niet geërfd) 


 

22.7.11


Ik heb een writer's block.

Het komt waarschijnlijk doordat ik me verbazingwekkend blij voel de afgelopen tijd. Zo was ik van plan een blog te schrijven over vliegende Unicorns met zij zitjes voor mijn kameraden en glitter schijt, maar zelfs mij werd dat te onrealistisch. Vervolgens kwam Matthijs met het prachtige idee om blog over egoïsme te schrijven, maar dat eindigde in een lang verhaal over mezelf.

En nu zit ik hier. In zusterlief haar nederige stulpje met een glas water, deprimerende muziek en Jamie die fanatiek haar Mario Kart kunsten aan het verbeteren is. Ik ben er op dit moment van overtuigt dat ik het geneesmiddel voor mijn negativiteit heb gevonden, maar dat is bij nader inzien toch een leugen. Ik ben namelijk nog steeds aan het zeiken.

3.7.11

18 and bored


Het voelt alsof ik me momenteel in de leeftijdscategorie van mijn vader bevind.

Het is zaterdag en ik begeef me met mijn derrière op de bank, irriteer me mateloos aan vreugdevolle dingen en lees een boek die bestempeld is met het magische  'Oprah's bookclub' embleem.

Tussendoor komt ook mijn zogenaamde creativiteit naar boven. Vandaar dat ik nu aan het schrijven ben. Het gaat alleen nergens over, net als mijn leven op dit ogenblik.

Wellicht heb ik wel een grappige anekdote. Alleen ik heb het gevoel dat mijn humoristische karakter is heen gegaan, samen met mijn gezond verstand. Gaat hem dus niet worden vandaag.

Ik heb trouwens wel iets beklagenswaardig te vertellen. Zo heeft mijn lichte vorm van paranoia zich deze maand ontwikkeld tot een probleemgeval. Was er namelijk net van overtuigd dat de snackbar mijn broodje kroket had vergiftigd uit wraak. Ook ben ik elke dag voorbereid op de ondergang, die wolken tegenwoordig zien er angstaanjagend gevaarlijk uit.

Dat was het.

7.6.11

Logic will get you from A to Z, imagination will get you everywhere

Crusten Outfit
In mijn 18 jaren op deze wereld is mijn ouwe heer al 4 keren van gedaante veranderd. Zo maakte hij ons vroeger wijs dat hij een vliegend tapijt had en op de wilde wateren van de Atlantische Oceaan tegen Arabieren had gevochten (Op dat moment was hij in zijn Piraten fase, vandaar dat hij ook in Piraten gewaad is getrouwd) Ook heeft hij nog een korte periode gehad dat hij zichzelf wijsmaakte dat hij een Indiaan was. Ik en zusterlief gingen dan in ons tipi kamperen op de Weesperzijde. Ook zijn we beide de trotse dragers van een indianenstam als tweede naam. Nadat hij Piraat en Indiaan was geweest werd het tijd om een echte Countryzanger te worden. Die hij vandaag de dag nog steeds is. Zo moeten zowel ik als Tycho en Morrison dagelijks zijn haar vlechten. En gaat hij de deur niet uit zonder zijn hoeden.


Hoe dan ook, ik zou geen echte Schiffmacher zijn als ik deze habit niet had geërfd. Vandaar dat ik ook zo mijn periodes van toekomstdromen heb gehad. Zo wilde ik eerst als een echte intellectuele schrijver in een appartement in New York mijn dagen doorbrengen. Waarvan het meubilair uit koffie mokken en mijn verzameling boeken bestaat. Uiteindelijk besloot ik de Eastcoast in te ruilen voor het Westen, dus bedacht ik me dat ik liever als oude hippie aan het strand wil wonen. Met tie-dye shirts en een wekelijks kampvuur in mijn achtertuin (het strand dus) Dan spendeerde ik de dagen whiskey drinkend met mijn surfer vrienden terwijl we naar the Doors en Jimi Hendrix luisteren.


Ergens vaag had ik ook een korte periode dat rijk zijn me leuk leek, dus was ik van plan in een prachtig appartement te gaan wonen met mijn slightly maffia uitziende husband die whiskey uit een karaf drinkt en hoeden draagt terwijl hij sigaren rookt in het kaarslicht van een oud jazz cafe. Maar toen kwam het in me op dat geld daar niet voor nodig is dus heb ik het mooie appartement ingeruild voor een ranch met porch in het zuiden van Amerika. Waar ik mijn laatste dagen met een boek doorbreng op de schommelstoel en alleen nog maar Muddy Waters, Otis Redding en Johnny Cash luister.


Maar, zoals iedereen weet ben ik verzot op brits mannelijk schoon met een agressief uiterlijk. Dus ik zou mezelf niet zijn als ik niet ook een periode heb gehad dat ik later met mijn voetbal aanbiddende man in een uit elkaar vallend huis wil wonen waar mijn geliefde markeerstift zo nu en dan zijn intrede maakt op de muren.

Hoe dan ook, ik ben nu weer in mijn 'crusten' periode terecht gekomen aangezien de zon schijnt en mijn ware hippie dus naar boven komt. Nu wil ik alleen nog mijn geliefde moeder overhalen zodat ik een neuspiercing kan nemen, suits m'n nieuwe fase.

MOMMY PLEASE! 

16.5.11

Dingen die ik wel leuk vind. (Part II)


  • Heel voor de hand liggend, maar Ajax is kampioen en als dat niet leuk is weet ik het ook niet meer. Ik bedoel, schijt een beer in het bos?  Ja, dus.. Ik vind het geweldig dat Ajax kampioen is. 
  • Lampen. Het begon met de ontdekking van een lamp die sterren projecteert op je muur, toen ging ik op het interwebs lampen googelen. En na 2 uren kwam ik erachter dat er hele leuke lampen bestaan en toen besloot ik dat ik ze moet bezitten in de nabije toekomst
  • Papier knippen
  • Papier Scheuren
  • Als je een vuilniszak openknipt en je met één soepele beweging de hele zak kan openscheuren. 
  • Justin Bieber. Ik vind zijn liederen best vermakelijk en buiten dat heb ik een miniatuur kleine pedocrush op hem. Misschien ligt het aan mijn moederlijke instinct (die ik niet heb) maar bij het aanzien van zijn hoofd heb ik gewoon zin het fijn te knijpen. Zo schattig en kut. 
  • Sinds kort vind ik het ook super fijn om schoon te maken. Buiten dat komen alle schoonmaakartikelen in bright colors, dus dat is mooi meegenomen. Oh en namen zoals Glassex en Ajax kunnen nooit stuk bij mij
  • Dit filmpje
  • Speeltuinen. Het liefst met kabelbaan, schommel en een fijn opstapje zodat ik niet als een retard 40x mezelf moet proberen omhoog te hijsen aan een touw dat nog geen meter lang is. 
  • Portefeuilles, om het vervolgens in een doosje te stoppen en er niet meer naar om te kijken. 
  • Doosjes, voor het opbergen van andere doosjes. 
  • Verpakkingen die kunnen dienen als doosjes
  • De Knaakland, Action en Kruidvat. 
En misschien nog wel leukste, 

  • Ajax is kampioen. Zo leuk dat het 2 keer in mijn lijsie staat. 

13.4.11

Hidden Gems of La la land


In Juni gaat de hele kudde naar Los Angeles en ik heb besloten dat ik daarbij hoor, maar zoals velen weten ben ik nog altijd werkloos dus het geld stroomt niet echt binnen nee.. Gelukkig wilt vaders zijn kind belonen met een ticket naar LA.(Als je dit leest, ik wil mee)

Jammer genoeg kan ik niet bepaald de hort op gaan, of een biertje nuttigen op het terras dus moet ik mijn intellectuele alter ego naar boven halen. Musea bezoeken, zwarte koffie drinken bij het plaatselijke koffie tentje (vooral niet bij de Starbucks) en met een goed boek genieten van het weer. Maar ja, welke memorabele plekken moet ik bezoeken die memorabel genoeg zijn voor minstens 4 nonchalante foto's van mij en de omgeving.

Ergens ving een energieveld mijn vraag op en besloot het naar mijn inbox te versturen, namelijk een filmpje over een de actrice Odette Annabelle die als stripper schitterd in 'Group Sex', en wordt vermoord door aliens in 'Cloverfield' (wife material dus) Hoe dan ook in het filmpje laat madam even zien wat er ,behalve bij elke ster op de Walk of Fame een foto maken, te doen is in LA.

De Artfags die proud owner van een camera zijn gaan bijvoorbeeld het dak van het Rosslyn hotel in downtown LA geweldig vinden, daar kan je namelijk.. zitten en kijken enzo (ik heb moeite met uitleggen wat daar leuk aan is, maar dat mot je kunnen begrijpen) Verder neemt mevrouw een bezoek aan mijn toekomstige huis in Malibu, ontworpen door Frank Lloyd Wright. Het is dus eigenlijk een kort maar krachtige documentaire, met een miniatuur klein beetje sluikreclame van het schoenenmerk Palladium.(die het ten slotte heeft gemaakt)

8.4.11



Ik verveel me de tering, ik kan niet slapen en ik ben totaal inspiratie loos. Ik heb ook niet echt een verschrikkelijk bruisend leven gehad de afgelopen tijd (of beter gezegd, het afgelopen jaar) Het enige productieve wat heeft plaatsgevonden waren 4 dagen latte's maken en 6 lesuren op het Joke Smit. En de enige hoogtepunten waren de dagen die ik doorbracht met mijn kameraden, maar ook die kregen vaak de volle laag als mijn passief-agressieve persoonlijkheid zijn intrede maakte. 

Dus geen verhalen voor in de kroeg over 40 jaar, of wijze lessen voor mijn hoogstwaarschijnlijk roodharige koters. Alleen maar anekdotes over hoe moeders de hele dag op de bank lag te slapen en letterlijk niks heeft geleerd, behalve dat Amerikaanse tiener series behoorlijk deprimerend zijn. Heb namelijk elke serie van het CW network af moeten ronden met een gebroken hart. 

Gelukkig heb ik meerdere hobby's ontwikkeld, zoals rondstruinen op Amazon.com om te kijken wat personen bij een Eminem CD kochten, of online documentaires kijken waardoor ik nu alles weet over Amerikaanse schoolshootings en mass suicides. Ook heb ik mezelf gespecialiseerd in het schoonmaken van mijn toetsenbord, waardoor ik het verdomd leuk ben gaan vinden (ga ik zo maar even doen) en ten slotte heb ik mezelf beziggehouden met het perfect ordenen van mijn itunes bibliotheek, die het laatst heeft begeven waardoor ik bij elke blik op mijn afspeellijst last krijg van lichte stuiptrekkingen. 

Kortom, 


Tijd voor een baan en Mcdonalds. 

24.3.11

Mijn Werkervaring

Is net zo dood als mijn schoolcarrière. Ik heb al eens eerder vermeld dat mijn werk in de Tattooshop niet bepaald werd gewaardeerd vandaar dat ik zo goed als ontslagen ben. Dus de enige optie was een andere baan zoeken, en verrassend genoeg lukte dat. 


Bij de Starbucks..






Ik had verwacht dat het super duper veel fun zou worden, nachtdiensten met m'n bruvva Bruno en stiekem alcohol frappucinno's maken, maar tevergeefs. 


Het begon al toen ik mijn uniform in handen kreeg, geen Patta jasje maar een groen schort die de vorm aannam van een verhuisdoos. En toen ze zagen dat ik nogal wat versieringen op mijn tedere huid had geplaatst werd ik geprezen met een rolletje tape. 'Tape je polsen maar even in'. Ik dacht in eerst dat het een mislukt grapje was, maar enkele minuten later stond ik met ingetapede polsen een Cappuccino te maken. 






Mijn collega was een 23-jarige jongedame uit Hilversum waarvan haar favoriete film Star Wars was en die haar grote liefde op een Anime forum had gevonden, verder speelde ze het liefst video games in plaats van uitgaan. Aardige meid en behalve dat ik een Caramel frappucinno op haar zwarte pantalon heb laten vallen was ik verrassend goed in het maken van een degelijke koffie. 


Dag 2 was de tape op dus moest ik de verbanddoos erbij pakken om mijn polsen in te binden, weet niet wat ze er mee wouden bereiken want mensen hadden eerder de gedachte dat ik gedwongen aan het werk was gezet door de overheid na een zelfmoordpoging. Langzamerhand werd het steeds meer deprimerend en voelde ik me alleen en verlaten, ik overwoog zelfs om daadwerkelijk mijn polsen door te snijden (dat is een leugen, maar het klinkt dramatisch) Op dat moment besloot ik dat een toekomst als Barista bij de Starbucks niks voor mij was, dus ik deed m'n groene schortje uit, rukte het verband van m'n polsen, gooide de haren los, gaf mijn collega's een preek over de rechten van een getatoeëerd persoon en rende ferocious richting mijn trein. (dat is ook een leugen) 


Het ging eerder zo.. Ik heb de hele dag zitten janken als een welp. Alsof ik Mufasa zag sterven in mijn armen. En toen m'n moeder er eindelijk van overtuigd was dat ik het beste ontslag kon nemen kwam het volgende probleem. Ik durfde geen ontslag te nemen...




Ik ging ervan uit dat ik mijn beste vriendin Tessa wel zo ver kon krijgen om het voor me toen, maar tevergeefs. Ze nam zoals gewoonlijk niet op, dus de enige oplossing was gebruik maken van het rode telefoontje. De dag erna kwam ik met het zogenaamd goede idee om mijn grote vriend Enus op te laten nemen met de originele zin 'sorry, maar ik denk dat u verkeerd verbonden bent'. Ook dit ging niet volgens plan aangezien het niet iemand van de Starbucks sekte was, maar de manager van m'n zus die belde voor een eventuele nieuwe baan. 


Hele goede manier om werkinzet te tonen natuurlijk. 



27.2.11

Leedvermaak


Dankzij ons beminnelijke vechtersbaas Josine konden ik en mijn kudde naar WOOHOO extravaganza. Natuurlijk hebben we ons eerst mentaal moeten voorbereiden op de Metro reis, want Jamie had nog maar één keer gebruik gemaakt van dit vervoersmiddel en mijn imitatie kunsten van een Surinaamse vrouw wordt niet altijd gewaardeerd. Gelukkig werden we warm ontvangen door de lokale alcoholisten die ook met hun Atlas en Pilsener bier plaatsnamen in de Metro.

Eenmaal aangekomen bij de plek des onheils lieten mijn kameraden me achter zonder enige voorbereiding, geen back-up en/of benodigdheden om eventuele grenades te verslaan. Het was een warzone en ik stond er alleen voor. Nadat ik de weg naar de waterclosetten had gevraagd bij de Hotdogkraam merkte ik dat niet alleen het volk, maar ook de werknemers lichtelijk retarted waren. Eenmaal in de grote hal belande ik letterlijk in the twilight zone.



Het feit dat er al een zonnebril kraam in de hal stond betekende dat het alleen maar erger zou worden. Zoveel anabolen in 1 hal dat zelfs ik triceps kreeg. Het zou me verder ook niet verbazen als de omzet van de Coolcat een hevige stijging meemaakt rond dit kwartaal. En natuurlijk die ene vreemde winkel in ons grootste pauperstraat genaamd de Nieuwe Dijk.



Het vrouwelijk schoon bestond uit, zoals Mila zei, GILF's. Met kind en kleinkind, want de hele familie mot mee naar zo'n groot festijn. Moeders zit in d'r midlife crisis dus een a-symmetrische coupe met een fout kleurtje is hartstikke leuk. En pailletten, heel veel pailletten, want dat vloekt niet. En onder hun verbazingwekkend strakke broeken van de ROXY leuke laarsjes van de Axi Schoenen, of gympen met pailletten natuurlijk. Ten slotte stopt dochters een pot vaseline in het haar om de krullen lekker te laten glimmen en ze zijn good to go.

Hun vrienden, neven, broers en echtgenoten zijn allen met dezelfde mentaliteit naar dit fuifje gegaan. Niet al te moeilijk want zoveel nadenken doet pijn aan de strakke kop. Lekker simpel dus. Gelij in de stekels en hoppakee. Soort van de Nederlandse versie van Guido's, maar dan vooral de zonnebank vermijden.

Kortom, ik heb me uitermate vermaakt.

14.2.11

Kinderjaren


Ik schaam mij dagelijks voor mijn guilty pleasures, maar als ik terug kijk op mijn jaren als kind schaam ik me niet alleen voor mijn guilty pleasures, maar ook voor mijn gedrag. De grootste reden dat ik dan ook geen kinderen wil, is omdat ik bang ben voor een replica van mezelf. 



Laten we beginnen met mijn peuterjaren. Buiten mijn geliefde ketchup, at ik ook andere dingen. Niet eetbare dingen in dit geval. Stop een 2-jarig kind in een atelier en je krijgt een grote voorliefde voor het eten van stiften. Op elke kinderfoto sta ik dan ook met een ingekleurd gezicht. In een zeer rebelse bui besloot ik het een keer een stapje hoger te nemen. Toen heb ik vaders Rembrandt Olie verf uit de kast gehaald en mezelf vervolgens ingesmeerd. 10 dagen lang ben ik als smurf door het leven gegaan. Gelukkig heb ik het niet als eetwaar beschouwd, wat ik wel bij een paar andere dingen deed. Zo heb ik een lange tijd de drang gehad om zand en gras te eten. Ook at ik bijna al het badschuim op als ik bij grootmoeders was en om de keel te smeren dronk ik zeewater. 


Straf geven zat er niet echt in, want ik ging vaak uit mezelf een half uur in de hoek staan. Vond ik leuk, net als tegen de tafel aanrennen en headbangen op Motorhead. Dit allen is natuurlijk heel grappig, maar iets minder grappig was mijn verliefdheid op Maxim Reality (die neger met witte lenzen van The Prodigy) Niet bepaald normaal voor een klein kind, maar alles beter dan mijn crush op Charlie Sheen na het zien van deze film. 

Reden voor veel van deze dingen was dat ik me in mijn 'rebelse' fase bevond, zo heb ik op 1-jarige leeftijd een setje speelkaarten met het thema Serial Killers gestolen uit de Urban Outfitters. Naarmate ik ouder werd begon ik jammer genoeg steeds stommer te worden, zo vond ik een gemillimeterde pony echt prachtig dus besloot ik de schaar erin te zetten. Niet alleen ik, maar ook m'n hond kreeg een knipbeurt, dus die heeft 4 weken met een kaal achterwerk rondgelopen. 



Rond mijn 10e kwam ik in een meisjesachtige fase. (Charlie Sheen) Zo weigerde ik mee te doen aan gym uit angst voor blauwe plekken, en vond ik die afschuwelijke laarzen met blokhak echt schitterend. Ook leuk was de kledij die mijn grootouders uit Amerika voor me meenamen. Van die tweezijdige jassen die in de jaren 90 een must have waren voor Amerikaanse koters. Daaronder droegen we dan prachtige tuinbroeken met Scooby Doo & Tweety erop geborduurd. 


Enkele jaren later kwam ik dan in mijn Mary-Kate en Ashley fase en die hadden natuurlijk een prachtige kledinglijn bij de Walmart (Barf) daar had ik dan ook letterlijk alles van (Including die verschrikkelijke plateau teenslippers)


Godzijdank heb ik het licht gezien en ben ik tegenwoordig een heel normaal persoon. 




3.2.11

Dingen die ik wel leuk vind.

Buiten dat mijn moeder dagelijks zeurt over de hoeveelheid haat in mijn goddelijke lichaam, heeft Olivier mij ook de bijnaam Negative Nancy heeft gegeven. Vandaar dat ik heb besloten een lijst te maken (Jawel, weer een) met bepaalde dingen die mij wel vermaken. 

Bijschrift toevoegen


  • Voetbal. En dan bedoel ik het bekijken van een voetbal wedstrijd, niet daadwerkelijk spelen want een wandeltocht naar mijn kamer doet al pijn in de gewrichten. 
  • Bier. Geen verdere uitleg bij nodig lijkt mij. 
  • Jersey Shore. Want stiekem wil ik ook een guidette zijn. Al denk ik dat ik eerder wat weg heb van een Guido. 
  • Ketchup. Een levensbehoefte
  • Psycho manspersonen. Waarbij een steekje los zit, het liefst met een opvliegend karakter. Een beetje zoals ik. Kunnen saampjes de woonkamer verbouwen als ajax heeft verloren. 
  • Manspersonen die er psycho uitzien. Waarvan je in eerste instantie nog niet weet of hij aan het lachen is, of een plan aan het smeden is om je op te eten. Verder ben ik verzot op littekens in het gezicht
  • McDonalds. Want ik word happy van een meal. 
  • Random zingen. Gewoon lekker uit het niets moeders een hartaanval bezorgen. Of in het midden van een gesprek Whitney Houston blèren
  • Mensen Irriteren. Vaak gaat dit in combinatie met heel hard slaan en als slachtoffer gaat mijn keuze altijd naar Tessa.
  • Metro's. De rit bevalt me niet bepaald, maar op een eigenaardige manier vind ik een metro prachtig. Vooral als het voertuig is versleten en is vol gekladderd met een tekst.
  • Wapens. Mijn jeugddroom is dat mijn echtgenoot de toekomstige Clyde wordt, zodat ik Bonnie kan zijn. Maar mensen van het leven beroven is niet echt mijn ding.
  • Spelletjes spelen. Onder invloed van enkele biertjes is het zeer vermakelijk om de bordspellen uit de kast te halen. Al raad ik laveloos twister spelen af, in vervreemde positie onder een stoel liggen is niet fijn. 
  • Vandalisme. Dingen kapot maken is buitengewoon leuk
  • Speelgoedwinkels. Want kledingwinkels zijn saai en speelgoedwinkels niet. 
  • Disney. Want ik vind Hannah Montana echt verschrikkelijk grappig. Buiten dat heeft disney ervoor gezorgd dat ik jarenlang smoor was op een Leeuw. Daar verdien je veel erkenning voor. 
En wat ik misschien nog wel het leukst vind is: 


  • Dingen niet leuk vinden. Omdat er geen betere therapie bestaat als dingen afkraken.

27.1.11

Jonno





Jonny, Jonno, Jonkvrouw. Oftewel de Oma van Tessa die jammer genoeg is overleden enkele maanden geleden. 


Maar intense liefde voor deze als een schoorsteen rokende Oma. Die ook dagelijks een portie wiet erbij gooide. Ten slotte heeft deze dure hobby haar wel het leven gekost, maar de plezierige herinneringen blijven bij. 


Zo kwamen we altijd haar bekoorlijke woonbootje rond een uur of 11 binnen wandelen, vervolgens gingen we op de bank voor de beeldbuis zitten. En als mevrouw richting haar mandje ging was het tijd voor een sportief potje Wii. Met een grote fantasie en inlevingsvermogen deden we ons voor alsof we echte professionals waren. 6 joints, 13 potjes tennis, 6 bowlingavonturen en een wanhopige poging tot boxen namen we ons plek in op de bank. Eerst natuurlijk uitvechten wie in de Oh zo befaamde elektrische stoel mocht zitten. (met afstandsbediening) Natuurlijk sloten we zo'n avond af met ons meest gewaardeerde spel genaamd: Mario Party 4. Op en top geconcentreerd speelde we alle 25 spelrondes uit en natuurlijk heeft geen van ons ooit gewonnen van de titelhouder Tessa. 






Na al dat gespeel gingen we dan eindelijk ons bed opzoeken, ook hier moesten we eerst uitvechten wie in het bed met de elektrische deken mocht slapen. Een van de grootste redenen dat ik me daar vaak bevond, dus natuurlijk gaf ik de strijd nooit op. Heb dan ook nooit in het koude bed geslapen. (Sorry Tess) 


De dag erna kwamen we meestal pas rond een uur of 3 uit ons nest en bij het binnentreden van de woonkamer stond altijd een heerlijk ontbijtje te wachten. Al waren het leftovers van de avond ervoor, ontbijten met aardappels en vlees kan niet beter (behalve mac natuurlijk). Vandaar dat ik dat soort vrijdagavonden mis, al hadden we laveloos door de straten kunnen zwerven. We kozen toch voor een avond waar we als idioten achter de tv verschillende poses aannamen in de hoop voor die hole in one. 


En daarom ben ik nu zo verschrikkelijk pissed dat er gister een jerrycan door de ruit van ons oud vertrouwde woonbootje is gegooid. 


Vaarwel woonboot, vaarwel Jonno.