13.4.11

Hidden Gems of La la land


In Juni gaat de hele kudde naar Los Angeles en ik heb besloten dat ik daarbij hoor, maar zoals velen weten ben ik nog altijd werkloos dus het geld stroomt niet echt binnen nee.. Gelukkig wilt vaders zijn kind belonen met een ticket naar LA.(Als je dit leest, ik wil mee)

Jammer genoeg kan ik niet bepaald de hort op gaan, of een biertje nuttigen op het terras dus moet ik mijn intellectuele alter ego naar boven halen. Musea bezoeken, zwarte koffie drinken bij het plaatselijke koffie tentje (vooral niet bij de Starbucks) en met een goed boek genieten van het weer. Maar ja, welke memorabele plekken moet ik bezoeken die memorabel genoeg zijn voor minstens 4 nonchalante foto's van mij en de omgeving.

Ergens ving een energieveld mijn vraag op en besloot het naar mijn inbox te versturen, namelijk een filmpje over een de actrice Odette Annabelle die als stripper schitterd in 'Group Sex', en wordt vermoord door aliens in 'Cloverfield' (wife material dus) Hoe dan ook in het filmpje laat madam even zien wat er ,behalve bij elke ster op de Walk of Fame een foto maken, te doen is in LA.

De Artfags die proud owner van een camera zijn gaan bijvoorbeeld het dak van het Rosslyn hotel in downtown LA geweldig vinden, daar kan je namelijk.. zitten en kijken enzo (ik heb moeite met uitleggen wat daar leuk aan is, maar dat mot je kunnen begrijpen) Verder neemt mevrouw een bezoek aan mijn toekomstige huis in Malibu, ontworpen door Frank Lloyd Wright. Het is dus eigenlijk een kort maar krachtige documentaire, met een miniatuur klein beetje sluikreclame van het schoenenmerk Palladium.(die het ten slotte heeft gemaakt)

8.4.11



Ik verveel me de tering, ik kan niet slapen en ik ben totaal inspiratie loos. Ik heb ook niet echt een verschrikkelijk bruisend leven gehad de afgelopen tijd (of beter gezegd, het afgelopen jaar) Het enige productieve wat heeft plaatsgevonden waren 4 dagen latte's maken en 6 lesuren op het Joke Smit. En de enige hoogtepunten waren de dagen die ik doorbracht met mijn kameraden, maar ook die kregen vaak de volle laag als mijn passief-agressieve persoonlijkheid zijn intrede maakte. 

Dus geen verhalen voor in de kroeg over 40 jaar, of wijze lessen voor mijn hoogstwaarschijnlijk roodharige koters. Alleen maar anekdotes over hoe moeders de hele dag op de bank lag te slapen en letterlijk niks heeft geleerd, behalve dat Amerikaanse tiener series behoorlijk deprimerend zijn. Heb namelijk elke serie van het CW network af moeten ronden met een gebroken hart. 

Gelukkig heb ik meerdere hobby's ontwikkeld, zoals rondstruinen op Amazon.com om te kijken wat personen bij een Eminem CD kochten, of online documentaires kijken waardoor ik nu alles weet over Amerikaanse schoolshootings en mass suicides. Ook heb ik mezelf gespecialiseerd in het schoonmaken van mijn toetsenbord, waardoor ik het verdomd leuk ben gaan vinden (ga ik zo maar even doen) en ten slotte heb ik mezelf beziggehouden met het perfect ordenen van mijn itunes bibliotheek, die het laatst heeft begeven waardoor ik bij elke blik op mijn afspeellijst last krijg van lichte stuiptrekkingen. 

Kortom, 


Tijd voor een baan en Mcdonalds.