29.12.11

Het jaar 2011


Ik ging het jaar in met een immense haat voor de mens, en ik ben tot de conclusie gekomen dat die er altijd zal zijn. Wel had ik mezelf voorgenomen geen Negative Nancy meer te zijn en dat is aardig gelukt, zo heb ik dit jaar maar 1 vriend verbannen uit mijn innerlijke kring. Een hele vooruit gang aangezien ik ze vorig jaar met partners en al de deur uit heb gestuurd.


Ook ben ik meer gaan reizen.. Op vader zijn kosten tevergeefs, maar de ouwe heer investeert graag in zijn dochters 'algemene kennis'. Dus heb ik mijn zomer gespendeerd in Los Angeles, Praag en Brussel. Los Angeles, waar ik met trots de grondwet meerdere keren heb verbroken door het nuttigen van Vodka. Praag, waar ik met een blessure letterlijk door de straten heb gesprint om een Situation lookalike te lozen. En Brussel, waar ik mijn beste aankoop dit jaar heb gemaakt. Een Justin Bieber shirt.

Mijn slechtste aankoop was toch wel het potje roze haarverf. Ten eerste, heb ik bij het uitspoelen mijn sporen achtergelaten in een Penthouse aan Redondo Beach. Ten tweede, de kleur was uitermate walgelijk. En ten slotte, het roze pigment is onmogelijk eruit te halen.


Qua kattenkwaad heb ik dit jaar mezelf overtroffen door de snackbar zijn plastic ijsje te ontnemen. Mijn dronken bui op een Duitse golfbaan waarbij ik alle vlaggen zo een 10 centimeter verderop gooide is er niks bij. (dingen werpen is niet mijn ding)

In de banen sector heb ik dit jaar wederom gefaald. Geen verdere uitleg bij nodig lijkt mij. School is er trouwens ook niet van gekomen, maar dit zijn allen zaken die er niet toe doen, toch? Wel belangrijk om te vermelden is dat ik maar liefst 10 keer onder de naald ben gegaan (inclusief vingers). Ik heb goede hoop voor mezelf in de toekomst.


Ook ben ik dit jaar trouwens niet alleen in een bos verdwaald geraakt, maar zelfs in Brussel. Uiteindelijk bleek ik gewoon in de straat van het hotel te zijn, maar was ik de verkeerde kant opgelopen. Wat eindigde in een taxi rit van 2 minuten waarbij de Taxi chauffeur me aankeek alsof ik compleet gestoord was. Misschien had het te maken met mijn dronken gelal over 'It's a Mans World' van James Brown, die in een staat van dronkenschap nog mooier klinkt dan nuchter.

Na al het ophalen van deze herinneringen ben ik trouwens tot de conclusie gekomen dat mijn leven niet bepaald een spektakel is. Behalve in mijn hoofd natuurlijk, aangezien ik bij elk opvallend geluid ervan overtuigd ben dat ik dood ga.


Cheers! 

5.12.11


Ik ben zojuist terug gekeerd van een spontaan tripje naar Volendam, tevergeefs Jantje smit niet kunnen spotten en/of zijn huis die Yolante inhoudsloos heeft achtergelaten, op de paarse Hyacinten na. Hoe dan ook, in mijn ooghoeken zag ik dat het water tegen de kade aan klotste en de lucht wel merkwaardig donker werd. Mijn eerste gedachte: Het eind is nabij. Uit dit hol, nu.

Na een nogal beangstigende tocht in de auto begeef ik me nu in mijn zus haar '11 centimer' ingezakte casa, waar ik nu al enkele maanden free loadend leef. En toen bedacht ik me dat ik niet normaal ben.

Zo begon ik het te merken toen ik mezelf 2 jaar geleden had wijs gemaakt dat ik stoned was nadat ik een tandenstoker in m'n mond had gestopt. Wat er heeft gezorgd dat ik totaal in paniek raak als er een joint zich in de buurt van mijn aura bevind. Hetzelfde geldt voor andere drugs. Want in mijn wereld kan je al trippen op een XTC pil als je het aanraakt.


Mijn angst voor vliegen deel ik gelukkig met meerdere mensen. Mijn bijgelovigheid tijdens het vliegen niet zo. Zo zie ik in elk lied een aanduiding van het hiernamaals. Als Otis Redding, Aaliyah of elk lied met een duistere betekenis of het woord 'Falling' voorbij komt, krijg ik het benauwd. Met als resultaat dat ik alleen nog maar Party in the USA kan luisteren. En toen ik besefte dat ik met een vliegmaatschappij genaamd 'Wizzair' ging vliegen was het natuurlijk onmogelijk om naar Kanye West te luisteren aangezien zijn voormalige lellebel nu seksuele escapades heeft met Wiz Khalifa.

Ook is het beledigen van Goden/God (Sorry God) verboden. Ik geloof totaal niet in god (Sorry God) maar na het schenden van zijn naam doe ik altijd een klein schietgebedje. Dit allen gaat gepaard met de angst voor het zeggen van bepaalde dingen. Als ik een film over de apocalyps kijk is het onmogelijk voor mij om de vraag "Wat zou jij doen in deze situatie?" te beantwoorden. Want God denkt dan "Oh ja, jij zou dat doen.. Dat zullen we nog wel zien".


Het grappige van deze parano├»de gedachten is natuurlijk dat je jezelf van alles wijs kan maken. Zo kan ik overal gezichten projecteren als ik me concentreer op duistere stervelingen (Overnacht trouwens nooit bij Mila, ik heb eens 5 doorzichtige personages in haar slaapkamer zien staan. Ben er alleen nog niet over uit of dit een waan was of dat ik voor een split second dacht dat ik Derek Ogilvie was). Het toppunt was misschien wel de keer dat ik er zwaar van overtuigd was dat tijdens de film 'The Killer Inside Me' er een man was die de titel te serieus nam en de zaal wou opblazen. Ik heb hem vervolgens naar de WC gevolgd en trof hem playstation spelend aan in de hal. Na opvallend gepiep heb ik mijn Zus overgehaald dat er een bom dus besloten we de zaal te verlaten. Goede herinneringen.


Ik sluit hierbij af aangezien ik me nu moet gaan concentreren op de kaarsen (Zus en ik hebben al een de woonkamer afgebrand) en natuurlijk op het raam, de bliksem zou maar zo naar binnen kunnen kaatsen en mijn schedel open breken.

Fijne dag.