24.3.11

Mijn Werkervaring

Is net zo dood als mijn schoolcarriĆØre. Ik heb al eens eerder vermeld dat mijn werk in de Tattooshop niet bepaald werd gewaardeerd vandaar dat ik zo goed als ontslagen ben. Dus de enige optie was een andere baan zoeken, en verrassend genoeg lukte dat. 


Bij de Starbucks..






Ik had verwacht dat het super duper veel fun zou worden, nachtdiensten met m'n bruvva Bruno en stiekem alcohol frappucinno's maken, maar tevergeefs. 


Het begon al toen ik mijn uniform in handen kreeg, geen Patta jasje maar een groen schort die de vorm aannam van een verhuisdoos. En toen ze zagen dat ik nogal wat versieringen op mijn tedere huid had geplaatst werd ik geprezen met een rolletje tape. 'Tape je polsen maar even in'. Ik dacht in eerst dat het een mislukt grapje was, maar enkele minuten later stond ik met ingetapede polsen een Cappuccino te maken. 






Mijn collega was een 23-jarige jongedame uit Hilversum waarvan haar favoriete film Star Wars was en die haar grote liefde op een Anime forum had gevonden, verder speelde ze het liefst video games in plaats van uitgaan. Aardige meid en behalve dat ik een Caramel frappucinno op haar zwarte pantalon heb laten vallen was ik verrassend goed in het maken van een degelijke koffie. 


Dag 2 was de tape op dus moest ik de verbanddoos erbij pakken om mijn polsen in te binden, weet niet wat ze er mee wouden bereiken want mensen hadden eerder de gedachte dat ik gedwongen aan het werk was gezet door de overheid na een zelfmoordpoging. Langzamerhand werd het steeds meer deprimerend en voelde ik me alleen en verlaten, ik overwoog zelfs om daadwerkelijk mijn polsen door te snijden (dat is een leugen, maar het klinkt dramatisch) Op dat moment besloot ik dat een toekomst als Barista bij de Starbucks niks voor mij was, dus ik deed m'n groene schortje uit, rukte het verband van m'n polsen, gooide de haren los, gaf mijn collega's een preek over de rechten van een getatoeĆ«erd persoon en rende ferocious richting mijn trein. (dat is ook een leugen) 


Het ging eerder zo.. Ik heb de hele dag zitten janken als een welp. Alsof ik Mufasa zag sterven in mijn armen. En toen m'n moeder er eindelijk van overtuigd was dat ik het beste ontslag kon nemen kwam het volgende probleem. Ik durfde geen ontslag te nemen...




Ik ging ervan uit dat ik mijn beste vriendin Tessa wel zo ver kon krijgen om het voor me toen, maar tevergeefs. Ze nam zoals gewoonlijk niet op, dus de enige oplossing was gebruik maken van het rode telefoontje. De dag erna kwam ik met het zogenaamd goede idee om mijn grote vriend Enus op te laten nemen met de originele zin 'sorry, maar ik denk dat u verkeerd verbonden bent'. Ook dit ging niet volgens plan aangezien het niet iemand van de Starbucks sekte was, maar de manager van m'n zus die belde voor een eventuele nieuwe baan. 


Hele goede manier om werkinzet te tonen natuurlijk.