5.12.11


Ik ben zojuist terug gekeerd van een spontaan tripje naar Volendam, tevergeefs Jantje smit niet kunnen spotten en/of zijn huis die Yolante inhoudsloos heeft achtergelaten, op de paarse Hyacinten na. Hoe dan ook, in mijn ooghoeken zag ik dat het water tegen de kade aan klotste en de lucht wel merkwaardig donker werd. Mijn eerste gedachte: Het eind is nabij. Uit dit hol, nu.

Na een nogal beangstigende tocht in de auto begeef ik me nu in mijn zus haar '11 centimer' ingezakte casa, waar ik nu al enkele maanden free loadend leef. En toen bedacht ik me dat ik niet normaal ben.

Zo begon ik het te merken toen ik mezelf 2 jaar geleden had wijs gemaakt dat ik stoned was nadat ik een tandenstoker in m'n mond had gestopt. Wat er heeft gezorgd dat ik totaal in paniek raak als er een joint zich in de buurt van mijn aura bevind. Hetzelfde geldt voor andere drugs. Want in mijn wereld kan je al trippen op een XTC pil als je het aanraakt.


Mijn angst voor vliegen deel ik gelukkig met meerdere mensen. Mijn bijgelovigheid tijdens het vliegen niet zo. Zo zie ik in elk lied een aanduiding van het hiernamaals. Als Otis Redding, Aaliyah of elk lied met een duistere betekenis of het woord 'Falling' voorbij komt, krijg ik het benauwd. Met als resultaat dat ik alleen nog maar Party in the USA kan luisteren. En toen ik besefte dat ik met een vliegmaatschappij genaamd 'Wizzair' ging vliegen was het natuurlijk onmogelijk om naar Kanye West te luisteren aangezien zijn voormalige lellebel nu seksuele escapades heeft met Wiz Khalifa.

Ook is het beledigen van Goden/God (Sorry God) verboden. Ik geloof totaal niet in god (Sorry God) maar na het schenden van zijn naam doe ik altijd een klein schietgebedje. Dit allen gaat gepaard met de angst voor het zeggen van bepaalde dingen. Als ik een film over de apocalyps kijk is het onmogelijk voor mij om de vraag "Wat zou jij doen in deze situatie?" te beantwoorden. Want God denkt dan "Oh ja, jij zou dat doen.. Dat zullen we nog wel zien".


Het grappige van deze parano├»de gedachten is natuurlijk dat je jezelf van alles wijs kan maken. Zo kan ik overal gezichten projecteren als ik me concentreer op duistere stervelingen (Overnacht trouwens nooit bij Mila, ik heb eens 5 doorzichtige personages in haar slaapkamer zien staan. Ben er alleen nog niet over uit of dit een waan was of dat ik voor een split second dacht dat ik Derek Ogilvie was). Het toppunt was misschien wel de keer dat ik er zwaar van overtuigd was dat tijdens de film 'The Killer Inside Me' er een man was die de titel te serieus nam en de zaal wou opblazen. Ik heb hem vervolgens naar de WC gevolgd en trof hem playstation spelend aan in de hal. Na opvallend gepiep heb ik mijn Zus overgehaald dat er een bom dus besloten we de zaal te verlaten. Goede herinneringen.


Ik sluit hierbij af aangezien ik me nu moet gaan concentreren op de kaarsen (Zus en ik hebben al een de woonkamer afgebrand) en natuurlijk op het raam, de bliksem zou maar zo naar binnen kunnen kaatsen en mijn schedel open breken.

Fijne dag.