15.11.12

Neptieten in Inglewood.



Tycho, mede eigenaar van Schiffmacher & Veldoen, heeft een hele interessante ex geliefde. Dit verhaal gaat niet over haar, maar ze maakt wel deel uit van het verhaal. Sheila, nam mij en haar gloednieuwe borsten namelijk vorig jaar mee naar de paarden race in Hollywood Park.

Amerikanen overdrijven altijd alles. Je zit of bij de KKK, of je bent betrokken bij een heftig anti racisme campagne. Alles is verbazingwekkend goedkoop, of je loopt naar buiten met een paar sokken van 1200 dollar. Je brengt je dagen hummus etend door, of je aars hangt over de kruk bij In 'n out burger. Je ben belachelijk blij met je omgeving en zeer betrokken, of angstaanjagend teleurgesteld dus reageer je het af met je 9mm. En ten slotte, Amerikanen zijn krankzinnig in het verzinnen van namen voor hun race Paard.

Tippity Tap Tap, Glamorista, Berlusconi, Shiver ye Timbers en Creditcardroulette kwamen allen voor op mijn lijst van hengsten. Dat is natuurlijk heel erg grappig en dus zat ik met volle concentratie te bedenken welke mijn favoriet zou zijn. Maar neen, volgens Sheila en haar twee nieuwe amigos móest en zal ik mijn geld op The Real Housewife leggen. Hoe weten deze mensen dat?. Vol verbazing stond ik even later ook op het balkon toe te kijken hoe mijn paard met zijn hoefjes als eerste de finish bereikte.

En dat, jongens, was het verhaal van mijn gokervaring in Inglewood. Ik had gehoopt op een beat generation achtige ervaring maar ik kreeg een Dave Chapelle sketch. Omringd door paupers die bezig waren met pauper praktijken won ik 30 dollar. Om die vervolgens allemaal kwijt te raken aan 'Nextdoorneighbour'.


3.7.12

Tropenjaren.




"Ik denk gewoon dat ik voorgoed stop met alcohol," zei mijn vader vol enthousiasme vandaag. In het verleden zou hij "Rehab is for quitters" hebben gezegd, maar tegenwoordig is hij een veranderde man. Met een letterlijk nuchtere kijk op het leven. 

Mijn vader, een verteller van grootse verhalen. Verhalen die gepaard gaan met, zoals hij zegt, Russisch water. In mijn geheugen beeld ik me mijn Vader altijd in met een glas ijskoude wodka in zijn hand. Egoïstisch als ik ben, stelde deze verandering mij gedeeltelijk teleur. Ik zie mijn Vader graag als een soort Hunter S. Thompson, schrijvend achter zijn bureau met een sigaret en 'Russisch water'. Maar Hunter heeft zichzelf door z'n kop geschoten, achter dat bureautje van hem, bovendien gevonden door zijn zoon. Veel andere voorbeelden van alcohol liefhebbende personages waarmee het goed is gelopen kon ik niet vinden. Overduidelijk, want die zijn er niet. Mijn neus werd nog even op de feiten gedrukt toen de Red Hot Chili Peppers aankwamen op Nederlandse bodem.

vader en Hunter S. Thompson in Las Vegas.  

De Peppers, inmiddels al meer dan 20 jaar vrienden van de familie. (tot zover ik familie heb). Het vleugje Rock 'n Roll die ik heb meegekregen in die periode van vriendschap kan ik me niet tot nauwelijks herinneren. En hoe zou dat nou komen. Oh ja, omdat ook zij zich hebben bekeerd tot het nuchtere bestaan. Ik had mezelf er onmiddellijk bij neergelegd en besloot dat het een 'super duper' goed idee was. Dat had ik dan ook gezegd. "Nu ben ik straight edge!" antwoorde de ouwe heer. Met zijn armen in een X gevormd zat hij tegenover me. Niet te blij vader, niet te blij. 

Vanochtend trof ik mijn vader aan op zijn eerste 'straight edge' bijeenkomst. Water drinkend zaten Chad Smith, Anthony Kiedis, Louise en de ouwe heer op het terras van het Amstel Hotel. Uitgeput schoof ik bij hen aan. Ik wilde ten slotte 'lunchen in het Amstel hotel' van mijn bucket list afstrepen. En een spa rood drinken op het terras kwam daar het dichtst bij in de buurt. Na wat lichtelijk ongemakkelijke vragen van Anthony zoals: ben je close met je zus?, zette ze hun gesprek over 'dog years' voort. Interessant. Ze waren allemaal een stuk of 150 jaar, wat dat ook mag betekenen. Iets in de trant van heftiger leven dan anderen. Ik besloot dat ik 27 was, maar dat hield ik voor me. Ik kon het geschrokken gezicht van Anthony al voor me zien bij het aanhoren van mijn fuif anekdotes. Morrison zit sinds kort aan de Ritalin, dus die is inmiddels ook al 2 jaren verouderd. Maar dat hield ik ook voor me. Want ook hier kon ik het gezicht van Anthony al voor me zien. Rocksterren die voorheen met liefde genoten van de drugs zijn tegenwoordig overgestapt tot een wat meer spiritueel leven. De opgerolde dollar biljetten zijn ingewisseld voor een kortingskaart van Trader Joe's. 



En nu zit ik hier, achter mijn computer. Opgelucht dat mijn vader en Louise zich hebben bekeerd tot het nuchterdom (Ik heb besloten dat dit een godsdienst is vanaf nu) en het feit dat ze dit avontuur verrassend positief aangaan. En ook opgelucht dat ik mijn derrière niet hoef te verplaatsen naar de Gall & Gall, want Soraya heeft de taak op zich genomen om ons van drank te voorzien. 

Ik ben ten slotte nog maar 27 in dog years. 


30.3.12

Een zat verhaaltje



Ik ben momenteel uit een Jerrycan met tropische fruit sap aan het drinken. Het is nieuw voor me aangezien ik het normaal met Wodka drink. En behalve lunchen met de ouwe heer, is dit het spannendste wat ik vandaag heb gedaan. 


Mijn excuses alvast voor het saaiste verhaal ooit. Ik wou even kwijt dat ik de Pokerap nog steeds niet onder de knie heb. Het is nog lastiger dan skateboardend een rollator voortbewegen. En dat kan ik weten want dat heb ik van de week gedaan. Samen met mijn wederhelft. Zusterlief en ik zijn namelijk een tweeling, maar dan is zij 2 jaar ouder. 


Vanmiddag kwamen we erachter dat het niet anders kon. Elke ochtend zegt ze me gedag voordat ze naar werk gaat, eenmaal aangekomen op haar werk begint ze me te lastig te vallen. Veel voorkomende kreten zijn: 'I'm booooooooored', 'Wat ben je aan het doen?' en 'Zullen we samen ontbijten'. Niet wetend dat ik al hijgend over straat aan het zwerven ben onderweg naar de Tattooshop. Vervolgens ga ik twee uur in de weg staan, geld bedelen bij Tycho en Morrison overhalen om naar de Kruidvat te gaan. Maar dat hoeft niet, want zus had precies hetzelfde in gedachte. En daarom zijn we een tweeling. 


Doet me denken aan het verhaal van de drankkast en die ga ik nu vertellen. Voornamelijk omdat Morrison dit verhaal net zo irritant vind als mensen die smakken. Hoe dan ook, mijn kameraden en Ik besloten in de lobby van het hotel te gaan spelen. Er stond namelijk een rolstoel. Wat men met Woody Allen heeft, heb ik met wieltjes. Ik vind het heel erg leuk. Wachtend op mijn beurt kwam mijn innerlijke kleptomaan naar boven, maar behalve kerstballen kon ik niks vinden. Totdat ik bij het graaien mezelf bezeerde aan een geheim luikje. Met vele inspanning en kracht heb ik het geheime luikje weten te openen. Dit is een leugen, de sleutel lag gewoon in de kertballen la. Hoe dan ook, behalve een vandaal word ik in combinatie met drank ook een ware Nancy Drew. 


En zo begon het. We waren de drie musketiers en ons opdracht was om het slot bij deze sleutel te vinden. Gierig voor voedsel hebben we het restaurant maar liefst 5 keren geprobeerd, maar tevergeefs. Op het binnen plantsoen stond er nog 1 deur op ons te wachten. Met trillende handen deden we de sleutel in het slot en tot ons grote verbazing ging de deur open. Toen volgde een paniek aanval van Tessa en zijn we terug naar onze kamer gerend. Om vervolgens weer terug naar buiten te rennen. Toen we beseften dat we de drankkast te pakken hadden zijn we wederom terug gerend naar onze hotelkamer. Ditmaal om ons voor te bereiden op wat komen ging..


Verbazingwekkend hoe slecht je keuzes zijn tijdens een adrenaline rush. Het verhaal eindigt met een kater in de stromende regen, met 30 doorweekte kinderen voor onze tent. Kwade blikken van de begeleiders, en Christoff. Christoff die een uur daarvoor nog schreeuwend in onze tent stond. "YOE HEF TURTY MIENOETS TOE LEAVE". Mijn antwoord op de vraag: "DOE I LOOK STOEPID?" was ook niet de meest gepaste keuze in die situatie. 


Blair Witch Project nabootsen op 30 kleine kinderen leek de avond ervoor nog een geweldig plan. Bij nader inzien was het ook een uitermate geweldig plan, maar in combinatie met Whiskey veranderde het van Blair Witch Project in The Texas Chainsaw Massacre. 


Sorry. 

17.2.12

Blue Balls





Er bestaat een hele grote kans dat ik eind deze maand beschonken bij de kandidaten training van LINGO zit. Vorig jaar leek dit namelijk een heel goed idee. Het Nederlandse volk choqueren met nogal obscene 5 letter woorden. Maar nu het erop aankomt begint mijn burgerlijke alter ego op te borrelen. Ik wil niet naar huis met de LINGO tas, ik wil naar huis met het geld. En doe die kookcursus voor twee er ook maar bij. Deze gloednieuwe mentaliteit van mij baart me grote zorgen. Zo zat ik vanochtend fanatiek met de kandidaten mee te spellen en zapte ik vervolgens naar RTL4 om Koffietijd en GTST te kijken. 

Juist, Koffietijd en GTST. De grootste blamage sinds Jomanda's kanker voorspelling. En het ergste was nog wel de zogeheten Cliffhanger aan het eind van de aflevering. Die trien van een tienermoeder liet haar pasgeboren wurm van de tafel flikkeren. Hoe durft ze! Compleet overrompeld door dit drama zat ik op de bank. Ik moet vanavond GTST kijken dacht ik. Ondertussen liep er een vreemde man in de woonkamer de inzakking van het huis te meten. "Ben je ziek?" vroeg hij verbaast. Met een half zwart gesmeerd gezicht keek ik de vreemdeling aan en zei ik: "Nee, Bram is van de tafel gevallen". Misschien is het een goed idee om voortaan mijn makeup eraf te halen voordat ik onder invloed van Alcohol het bed in duik. Bij nader inzien, misschien is het een goed idee om nooit meer GTST te kijken.

Het is een trieste bedoeling. Nog even en ik begin Yvon Jaspers leuk te vinden. Of nog erger, ik begin het eens te zijn met haar standpunten. Laat het alsjeblieft niet zo ver komen. Ik wil mijzelf in de toekomst niet met kaplaarzen op de bakfiets vervoeren. Laat staan verstandig eten of weten waar Utrecht ligt. Ik wil fuifjes afstruinen, ordinair haten op de rivalen van mijn favoriete voetbalteam, voordringen bij de kabelbaan, hondenpoep laten liggen en vooral niet mijn diploma halen. 

Dus kom maar hier met die LINGO tas Lucille. Ik nuttig niet alleen een fles Wodka die avond, het is ook gelijk mijn 5-letterwoord. 


4.2.12

Stewed, Screwed and Tattooed.





Jouw Vrouw, Mijn Vrouw. Een programma met een hoog 'Wie is de Chef?' gehalte. Aangezien de vrouwspersoon achter het aanrecht hoort en zich dus ook voornamelijk in de keuken bevind. Een walgelijk programma, maar mijn vader vond het nodig zijn ziel te verkopen aan de producenten van dit gedoe. Gelukkig kwam deze kortstondige 'relatie' met Rosalie van Breemen al snel tot een eind. Net als zijn 3 eerdere huwelijken.

Een slechte eigenschap, die ik met trots heb overgenomen van mijn ouwe heer. Ik wil namelijk 5 keren het huwelijksbootje instappen. Beschonken in het stadhuis, ladderzat in Las Vegas en in een bomvolle kerk terwijl Slash buiten aan een gitaarsolo begint. Maar goed, we dwalen af. Terug naar het onderwerp. Mijn vader,of zoals hij zichzelf graag noemt, God. En deze God is niet vies van het vrouwelijk schoon. Zo is hij zijn gastrol in Apocalypse Now misgelopen door een druiper en vertelde hij met trots een anekdote over 7 Thaise prostituees op nationale tv.

Ik ben er inmiddels aan gewend geraakt. Tattooerders zijn namelijk niet vies van vrouwen, drugs en alles wat God (de echte) verboden heeft. En laat ik nou net zijn opgegroeid in deze wereld. Zo hebben we Freddy 'Mr. Nice Guy' Corbin, die het leven doorgaat met het motto "Loyal to the foil". Jonathan Shaw, die onlangs is gearresteerd in New York vanwege een kelder die belagen was met honderden shotguns (inmiddels is zijn bail betaald door niemand minder dan Johnny Depp) Pietje (echte naam laat ik even ter wege) die met zijn Meth lab ervoor heeft gezorgd dat de Amerikaanse bevolking zich verplicht moet legitimeren bij het aankopen van een Advil. En Erik Hogan (RIP) aangegeven in mijn vaders Lexicon der Tatoeages als: "American Tattoo Artist and Lady killer. Hogan became the victim of a jealous spouse. Rest in peace brother".

Freddy Corbin voor HUF.

Er zijn trouwens ook anekdotes die wat kindvriendelijker zijn dan de wapenkelder van Jonathan Shaw. Zoals het verhaal van Bob Roberts (onder andere leden van The Clash getatoeerd) die met de naam Buffalo Bob door het leven ging als Frank Zappa's Saxofonist. Zijn zoon, Charlie Roberts. Die het record bananen eten heeft behaald bij de Bananenbar in Amsterdam. En diezelfde Freddy 'Mr Nice Guy' Corbin die samen met mijn vader de leden van de Wu-Tang Clan heeft getatooerd. Inclusief Ol' Dirty Bastard, die rappend onder de naald ging (RIP)

Geen doorsnee omgeving voor een kind dus, maar ik zou het voor geen goud willen inruilen. Met trots vertel ik mijn toekomstige koters hoe mijn zus en ik spelend ons tijd doorbrachten in California's meest legendarische tattooshops, terwijl de rest van ons leeftijdgenootjes gedwongen aan het powernappen waren op de Crèche.

30.1.12

Okidoki

Door Souf Kinani



Dat de communicatie tussen mannen en vrouwen stroef verloopt is geen groot geheim. Sterker nog, dat de oerman en oervrouw het zo lang met elkaar in dezelfde grot hebben kunnen uithouden dat ze zich zijn gaan voortplanten mag best een wonder genoemd worden. Sinds het begin der tijden is er een vurige strijd. Een strijd tussen ratio en emotie, logica en nonsens, man en vrouw.

Ook ik ben geen uitzondering in dit verhaal. Ik spreek vijf talen vloeiend en kan mezelf op bijna alle plekken op de wereld verstaanbaar maken. Toch is het me tot op heden niet gelukt om mijn gedachten begrijpelijk te maken aan een vrouw. De geluidsgolven die uit mijn mond komen lijken constant door een vervormer (het oor van een dame) te gaan waardoor er een negatieve draai aan mijn woorden wordt gegeven. Zo ook laatst toen ik in alle onschuld een meisje had voorgesteld een film te gaan kijken. Even later kreeg ik een bericht terug dat ze op het aangegeven tijdstip niet kon, en dat ze het ook de rest van de week druk had. Tussen mijn werk door en zonder enig gevoel van wrok antwoordde ik “Ok”. Dat had ik dus nou net niet moeten doen. Ik kreeg een golf van woede over me heen en uiteindelijk besloot ik de whatsapp conversatie te sluiten zonder antwoord te geven. Wat moest ik in godsnaam terugsturen?

Verbouwereerd ben ik het internet opgegaan voor mijn zoektocht naar de betekenis van het woord ‘Ok’. Volgens Encyclo.nl is het “iets wat je zegt het als je iets goed vindt” en de Van Dale beweert dat je het gebruikte als iets “in orde” was. Wat heb ik dan verkeerd gezegd? Oh wacht, ik kon natuurlijk het antwoord op mijn vraag hier niet vinden. De mensen achter deze instanties waren ongetwijfeld ook domme piemeldragers zoals ik. Ik ben toen maar op zoek gegaan naar een tolk (een vrouwmens met wie je alleen "vrienden" bent). Na het hele verhaal te hebben verteld, keek deze me beschuldigend aan. Volgens haar konden vrouwen het woord ‘Ok’ alleen in zinsverband lezen: “Ok (ik heb er genoeg van)”, “Ok (whatever, zoek het maar lekker uit)” en “Ok (fuck off, go suck one)” zijn een kleine greep uit de lange waslijst. Dat had ik toch helemaal niet gezegd? In het mysterieuze vrouwenbrein maakt dat blijkbaar geen ene moer uit. Vervolgens verwees ze naar een Sex and The City aflevering waar ene Charlotte (of één van die andere personages) een man had gestrikt die op alles “Okidoki” zei. Het woord was sindsdien een groot symbool geworden voor de desinteresse van de man. Werd ik nou serieus afgerekend op basis van wat er ooit in een serie gebeurd is? Niets is kennelijk te gek voor de kritische blik van een vrouw.

Onzichtbare letters kunnen lezen op een telefoon en een serie gebruiken als leidraad voor het echte leven. Ondenkbaar voor mij, maar volstrekt voor de hand liggend voor het andere geslacht. Ik heb mijn best gedaan om het te begrijpen of in ieder geval te verklaren. Maar ik denk dat ik een betere kans maak om erachter te komen wie die gast is die overal op de wereld graancirkels zet of wat de schrijvers van Lost in hemelsnaam dachten toen ze aan de laatste vier seizoenen werkten. Ik heb in ieder geval mijn lesje geleerd. Als ik het vanaf nu eens ben met een vrouw, stuur ik lekker niks terug.

PS: Dat meisje is inmiddels bijna een jaar mijn vriendin.