30.1.12

Okidoki

Door Souf Kinani



Dat de communicatie tussen mannen en vrouwen stroef verloopt is geen groot geheim. Sterker nog, dat de oerman en oervrouw het zo lang met elkaar in dezelfde grot hebben kunnen uithouden dat ze zich zijn gaan voortplanten mag best een wonder genoemd worden. Sinds het begin der tijden is er een vurige strijd. Een strijd tussen ratio en emotie, logica en nonsens, man en vrouw.

Ook ik ben geen uitzondering in dit verhaal. Ik spreek vijf talen vloeiend en kan mezelf op bijna alle plekken op de wereld verstaanbaar maken. Toch is het me tot op heden niet gelukt om mijn gedachten begrijpelijk te maken aan een vrouw. De geluidsgolven die uit mijn mond komen lijken constant door een vervormer (het oor van een dame) te gaan waardoor er een negatieve draai aan mijn woorden wordt gegeven. Zo ook laatst toen ik in alle onschuld een meisje had voorgesteld een film te gaan kijken. Even later kreeg ik een bericht terug dat ze op het aangegeven tijdstip niet kon, en dat ze het ook de rest van de week druk had. Tussen mijn werk door en zonder enig gevoel van wrok antwoordde ik “Ok”. Dat had ik dus nou net niet moeten doen. Ik kreeg een golf van woede over me heen en uiteindelijk besloot ik de whatsapp conversatie te sluiten zonder antwoord te geven. Wat moest ik in godsnaam terugsturen?

Verbouwereerd ben ik het internet opgegaan voor mijn zoektocht naar de betekenis van het woord ‘Ok’. Volgens Encyclo.nl is het “iets wat je zegt het als je iets goed vindt” en de Van Dale beweert dat je het gebruikte als iets “in orde” was. Wat heb ik dan verkeerd gezegd? Oh wacht, ik kon natuurlijk het antwoord op mijn vraag hier niet vinden. De mensen achter deze instanties waren ongetwijfeld ook domme piemeldragers zoals ik. Ik ben toen maar op zoek gegaan naar een tolk (een vrouwmens met wie je alleen "vrienden" bent). Na het hele verhaal te hebben verteld, keek deze me beschuldigend aan. Volgens haar konden vrouwen het woord ‘Ok’ alleen in zinsverband lezen: “Ok (ik heb er genoeg van)”, “Ok (whatever, zoek het maar lekker uit)” en “Ok (fuck off, go suck one)” zijn een kleine greep uit de lange waslijst. Dat had ik toch helemaal niet gezegd? In het mysterieuze vrouwenbrein maakt dat blijkbaar geen ene moer uit. Vervolgens verwees ze naar een Sex and The City aflevering waar ene Charlotte (of één van die andere personages) een man had gestrikt die op alles “Okidoki” zei. Het woord was sindsdien een groot symbool geworden voor de desinteresse van de man. Werd ik nou serieus afgerekend op basis van wat er ooit in een serie gebeurd is? Niets is kennelijk te gek voor de kritische blik van een vrouw.

Onzichtbare letters kunnen lezen op een telefoon en een serie gebruiken als leidraad voor het echte leven. Ondenkbaar voor mij, maar volstrekt voor de hand liggend voor het andere geslacht. Ik heb mijn best gedaan om het te begrijpen of in ieder geval te verklaren. Maar ik denk dat ik een betere kans maak om erachter te komen wie die gast is die overal op de wereld graancirkels zet of wat de schrijvers van Lost in hemelsnaam dachten toen ze aan de laatste vier seizoenen werkten. Ik heb in ieder geval mijn lesje geleerd. Als ik het vanaf nu eens ben met een vrouw, stuur ik lekker niks terug.

PS: Dat meisje is inmiddels bijna een jaar mijn vriendin.


Geen opmerkingen: