30.3.12

Een zat verhaaltje



Ik ben momenteel uit een Jerrycan met tropische fruit sap aan het drinken. Het is nieuw voor me aangezien ik het normaal met Wodka drink. En behalve lunchen met de ouwe heer, is dit het spannendste wat ik vandaag heb gedaan. 


Mijn excuses alvast voor het saaiste verhaal ooit. Ik wou even kwijt dat ik de Pokerap nog steeds niet onder de knie heb. Het is nog lastiger dan skateboardend een rollator voortbewegen. En dat kan ik weten want dat heb ik van de week gedaan. Samen met mijn wederhelft. Zusterlief en ik zijn namelijk een tweeling, maar dan is zij 2 jaar ouder. 


Vanmiddag kwamen we erachter dat het niet anders kon. Elke ochtend zegt ze me gedag voordat ze naar werk gaat, eenmaal aangekomen op haar werk begint ze me te lastig te vallen. Veel voorkomende kreten zijn: 'I'm booooooooored', 'Wat ben je aan het doen?' en 'Zullen we samen ontbijten'. Niet wetend dat ik al hijgend over straat aan het zwerven ben onderweg naar de Tattooshop. Vervolgens ga ik twee uur in de weg staan, geld bedelen bij Tycho en Morrison overhalen om naar de Kruidvat te gaan. Maar dat hoeft niet, want zus had precies hetzelfde in gedachte. En daarom zijn we een tweeling. 


Doet me denken aan het verhaal van de drankkast en die ga ik nu vertellen. Voornamelijk omdat Morrison dit verhaal net zo irritant vind als mensen die smakken. Hoe dan ook, mijn kameraden en Ik besloten in de lobby van het hotel te gaan spelen. Er stond namelijk een rolstoel. Wat men met Woody Allen heeft, heb ik met wieltjes. Ik vind het heel erg leuk. Wachtend op mijn beurt kwam mijn innerlijke kleptomaan naar boven, maar behalve kerstballen kon ik niks vinden. Totdat ik bij het graaien mezelf bezeerde aan een geheim luikje. Met vele inspanning en kracht heb ik het geheime luikje weten te openen. Dit is een leugen, de sleutel lag gewoon in de kertballen la. Hoe dan ook, behalve een vandaal word ik in combinatie met drank ook een ware Nancy Drew. 


En zo begon het. We waren de drie musketiers en ons opdracht was om het slot bij deze sleutel te vinden. Gierig voor voedsel hebben we het restaurant maar liefst 5 keren geprobeerd, maar tevergeefs. Op het binnen plantsoen stond er nog 1 deur op ons te wachten. Met trillende handen deden we de sleutel in het slot en tot ons grote verbazing ging de deur open. Toen volgde een paniek aanval van Tessa en zijn we terug naar onze kamer gerend. Om vervolgens weer terug naar buiten te rennen. Toen we beseften dat we de drankkast te pakken hadden zijn we wederom terug gerend naar onze hotelkamer. Ditmaal om ons voor te bereiden op wat komen ging..


Verbazingwekkend hoe slecht je keuzes zijn tijdens een adrenaline rush. Het verhaal eindigt met een kater in de stromende regen, met 30 doorweekte kinderen voor onze tent. Kwade blikken van de begeleiders, en Christoff. Christoff die een uur daarvoor nog schreeuwend in onze tent stond. "YOE HEF TURTY MIENOETS TOE LEAVE". Mijn antwoord op de vraag: "DOE I LOOK STOEPID?" was ook niet de meest gepaste keuze in die situatie. 


Blair Witch Project nabootsen op 30 kleine kinderen leek de avond ervoor nog een geweldig plan. Bij nader inzien was het ook een uitermate geweldig plan, maar in combinatie met Whiskey veranderde het van Blair Witch Project in The Texas Chainsaw Massacre. 


Sorry. 

Geen opmerkingen: