3.7.12

Tropenjaren.




"Ik denk gewoon dat ik voorgoed stop met alcohol," zei mijn vader vol enthousiasme vandaag. In het verleden zou hij "Rehab is for quitters" hebben gezegd, maar tegenwoordig is hij een veranderde man. Met een letterlijk nuchtere kijk op het leven. 

Mijn vader, een verteller van grootse verhalen. Verhalen die gepaard gaan met, zoals hij zegt, Russisch water. In mijn geheugen beeld ik me mijn Vader altijd in met een glas ijskoude wodka in zijn hand. Egoïstisch als ik ben, stelde deze verandering mij gedeeltelijk teleur. Ik zie mijn Vader graag als een soort Hunter S. Thompson, schrijvend achter zijn bureau met een sigaret en 'Russisch water'. Maar Hunter heeft zichzelf door z'n kop geschoten, achter dat bureautje van hem, bovendien gevonden door zijn zoon. Veel andere voorbeelden van alcohol liefhebbende personages waarmee het goed is gelopen kon ik niet vinden. Overduidelijk, want die zijn er niet. Mijn neus werd nog even op de feiten gedrukt toen de Red Hot Chili Peppers aankwamen op Nederlandse bodem.

vader en Hunter S. Thompson in Las Vegas.  

De Peppers, inmiddels al meer dan 20 jaar vrienden van de familie. (tot zover ik familie heb). Het vleugje Rock 'n Roll die ik heb meegekregen in die periode van vriendschap kan ik me niet tot nauwelijks herinneren. En hoe zou dat nou komen. Oh ja, omdat ook zij zich hebben bekeerd tot het nuchtere bestaan. Ik had mezelf er onmiddellijk bij neergelegd en besloot dat het een 'super duper' goed idee was. Dat had ik dan ook gezegd. "Nu ben ik straight edge!" antwoorde de ouwe heer. Met zijn armen in een X gevormd zat hij tegenover me. Niet te blij vader, niet te blij. 

Vanochtend trof ik mijn vader aan op zijn eerste 'straight edge' bijeenkomst. Water drinkend zaten Chad Smith, Anthony Kiedis, Louise en de ouwe heer op het terras van het Amstel Hotel. Uitgeput schoof ik bij hen aan. Ik wilde ten slotte 'lunchen in het Amstel hotel' van mijn bucket list afstrepen. En een spa rood drinken op het terras kwam daar het dichtst bij in de buurt. Na wat lichtelijk ongemakkelijke vragen van Anthony zoals: ben je close met je zus?, zette ze hun gesprek over 'dog years' voort. Interessant. Ze waren allemaal een stuk of 150 jaar, wat dat ook mag betekenen. Iets in de trant van heftiger leven dan anderen. Ik besloot dat ik 27 was, maar dat hield ik voor me. Ik kon het geschrokken gezicht van Anthony al voor me zien bij het aanhoren van mijn fuif anekdotes. Morrison zit sinds kort aan de Ritalin, dus die is inmiddels ook al 2 jaren verouderd. Maar dat hield ik ook voor me. Want ook hier kon ik het gezicht van Anthony al voor me zien. Rocksterren die voorheen met liefde genoten van de drugs zijn tegenwoordig overgestapt tot een wat meer spiritueel leven. De opgerolde dollar biljetten zijn ingewisseld voor een kortingskaart van Trader Joe's. 



En nu zit ik hier, achter mijn computer. Opgelucht dat mijn vader en Louise zich hebben bekeerd tot het nuchterdom (Ik heb besloten dat dit een godsdienst is vanaf nu) en het feit dat ze dit avontuur verrassend positief aangaan. En ook opgelucht dat ik mijn derrière niet hoef te verplaatsen naar de Gall & Gall, want Soraya heeft de taak op zich genomen om ons van drank te voorzien. 

Ik ben ten slotte nog maar 27 in dog years.