11.8.13

Een serie van dronken blessures



De gewrichten in mijn linkervoet komen wat traag op gang. Ik heb een blessure, en die heb ik opgelopen tijdens het uitoefenen van mijn favoriete sport, namelijk: glazen heffen en wankelen. Wankelen ben ik tegenwoordig blijkbaar niet meer zo goed in, aangezien ik de afgelopen weken verassend vaak op de grond lig. Vorige week lag ik in de vliegende vis houding die je bij bikram yoga leert. Alleen i.p.v. in een zweethok lag ik op het grintpad van het Vondelpark. Daar heb ik mijn ribbroek gescheurd, een klein gat bij de knie die mijn grote teen vervolgens heeft uit lopen scheuren bij het betreden van mijn broekspijp. Nu heb ik een modieuze scheurbroek, met rib. Hoe dan ook, nadat ik mijn vrienden de vliegende vis had geleerd ben ik onderuit gegaan in de tram. Door mijn enkel, op het moment dat de tram wegreed. Dus een soort van de vliegende vis in rap tempo. Zo is mijn enkel geblesseerd geraakt.

Het deed me denken aan de keer dat mijn goede kameraad Jamie volop op haar bek ging in de Winston Kingdom. Ze waggelde richting de trap, een trap bestaand uit drie treden. En voordat ik het wist knalde ze ervan af en eindigde in een soort biddende houding op de grond. Kijk, de positie waarin men beland hoeft niet bepaald grappig te zijn. Het moment suprême is als men valt. De combinatie van de flappende armen met een geschrokken gezicht. Top. In diezelfde tent heb ik mezelf eens te weten redden van een val, ik verzwikte mijn enkel en huppelde vallend richting de muur, waar ik mijn evenwicht wist terug te vinden. Ben er bijna zeker van dat Jamie daarbij was en de val, dank de alcohol saints, als enige heeft gezien. Nu ik erop terug kijk, ik had beter gelijk op de grond kunnen knallen. Want zoals ik al zei, het val gedeelte is het meest lachwekkend en laat ik daar nou net 6 seconden over hebben gedaan. Een val met groot publiek, is mij ook vaak voorgekomen. Zo waggelde ik eens heel zorgvuldig richting de bar, waarbij ik een kleine verlaging miste en dus languit op de grond terecht kwam. Mijn knie hevig aan het bloeden door mijn panty heen, compleet gedesoriënteerd, en verwikkeld in mijn tas. Ik werd gelukkig omhoog gevist door een Scandinavische held.

Terug naar mijn huidige blessure van vorige week. Die had maandag al aan een einde moeten komen, want een dronken blessure mag gemiddeld maar een week voor last zorgen, anders moet men de dokter raadplegen (nadat je dit drie weken uitstelt) Dit alles staat in het handboek der drunken injuries, alleen verkrijgbaar in het brein van een zuiplap. Hoe dan ook, maandag had het over moeten zijn. Dus maandag ging ik mezelf bezatten. Ten eerste wil ik even kwijt dat de aflopende stoepjes in het begin van de Marnixstraat niet goed samen gaan met een lichte wankel. Ten tweede wil ik men graag adviseren niet, maar dan ook echt niet, tenzij je in Diemen-Zuid woont en de nachtbus geen optie is, maar ook dan eigenlijk niet, de beslissing nemen op het stuur van een kameraad zijn fiets te gaan zitten. Het is allemaal heel euforisch en spannend in het begin, zo’n fijn briesje in het gezicht, het schaterlachend naar je makker kijken, volle vaart van de brug af. Heel erg leuk. Tot je van het stuur afspringt, uit je broek scheurt en door de al geblesseerde enkel gaat. Om de hoek van je huis weliswaar. So close…

Gelukkig is het bijna maandag en heb ik sinds 4 dagen een nieuwe fiets. De voorband zit wel los, maar dat is hoogstens een schaafknie. 

Geen opmerkingen: