11.8.13

Een serie van dronken blessures



De gewrichten in mijn linkervoet komen wat traag op gang. Ik heb een blessure, en die heb ik opgelopen tijdens het uitoefenen van mijn favoriete sport, namelijk: glazen heffen en wankelen. Wankelen ben ik tegenwoordig blijkbaar niet meer zo goed in, aangezien ik de afgelopen weken verassend vaak op de grond lig. Vorige week lag ik in de vliegende vis houding die je bij bikram yoga leert. Alleen i.p.v. in een zweethok lag ik op het grintpad van het Vondelpark. Daar heb ik mijn ribbroek gescheurd, een klein gat bij de knie die mijn grote teen vervolgens heeft uit lopen scheuren bij het betreden van mijn broekspijp. Nu heb ik een modieuze scheurbroek, met rib. Hoe dan ook, nadat ik mijn vrienden de vliegende vis had geleerd ben ik onderuit gegaan in de tram. Door mijn enkel, op het moment dat de tram wegreed. Dus een soort van de vliegende vis in rap tempo. Zo is mijn enkel geblesseerd geraakt.

Het deed me denken aan de keer dat mijn goede kameraad Jamie volop op haar bek ging in de Winston Kingdom. Ze waggelde richting de trap, een trap bestaand uit drie treden. En voordat ik het wist knalde ze ervan af en eindigde in een soort biddende houding op de grond. Kijk, de positie waarin men beland hoeft niet bepaald grappig te zijn. Het moment suprême is als men valt. De combinatie van de flappende armen met een geschrokken gezicht. Top. In diezelfde tent heb ik mezelf eens te weten redden van een val, ik verzwikte mijn enkel en huppelde vallend richting de muur, waar ik mijn evenwicht wist terug te vinden. Ben er bijna zeker van dat Jamie daarbij was en de val, dank de alcohol saints, als enige heeft gezien. Nu ik erop terug kijk, ik had beter gelijk op de grond kunnen knallen. Want zoals ik al zei, het val gedeelte is het meest lachwekkend en laat ik daar nou net 6 seconden over hebben gedaan. Een val met groot publiek, is mij ook vaak voorgekomen. Zo waggelde ik eens heel zorgvuldig richting de bar, waarbij ik een kleine verlaging miste en dus languit op de grond terecht kwam. Mijn knie hevig aan het bloeden door mijn panty heen, compleet gedesoriënteerd, en verwikkeld in mijn tas. Ik werd gelukkig omhoog gevist door een Scandinavische held.

Terug naar mijn huidige blessure van vorige week. Die had maandag al aan een einde moeten komen, want een dronken blessure mag gemiddeld maar een week voor last zorgen, anders moet men de dokter raadplegen (nadat je dit drie weken uitstelt) Dit alles staat in het handboek der drunken injuries, alleen verkrijgbaar in het brein van een zuiplap. Hoe dan ook, maandag had het over moeten zijn. Dus maandag ging ik mezelf bezatten. Ten eerste wil ik even kwijt dat de aflopende stoepjes in het begin van de Marnixstraat niet goed samen gaan met een lichte wankel. Ten tweede wil ik men graag adviseren niet, maar dan ook echt niet, tenzij je in Diemen-Zuid woont en de nachtbus geen optie is, maar ook dan eigenlijk niet, de beslissing nemen op het stuur van een kameraad zijn fiets te gaan zitten. Het is allemaal heel euforisch en spannend in het begin, zo’n fijn briesje in het gezicht, het schaterlachend naar je makker kijken, volle vaart van de brug af. Heel erg leuk. Tot je van het stuur afspringt, uit je broek scheurt en door de al geblesseerde enkel gaat. Om de hoek van je huis weliswaar. So close…

Gelukkig is het bijna maandag en heb ik sinds 4 dagen een nieuwe fiets. De voorband zit wel los, maar dat is hoogstens een schaafknie. 

30.5.13

Robots, Zombies, Lil' Wayne en Mini-Taco's.

Ik vraag me af of mensen op basis van dromen kunnen vastleggen of je een psychische aandoening hebt. Of in mijn situatie compleet gestoord bent. Alhoewel, ik ben vast niet de enige die vaak compleet verward wakker word met een grote frons op het gezicht. En de betekenis van mijn dromen opzoeken op google heeft tegenwoordig ook geen zin meer, aangezien mega astronauten robots die zout strooien hoogstwaarschijnlijk niet betekenen dat je gevoelens opkropt uit het verleden. Vandaar dat ik mijn eigen dromen ga analyseren. En ik begin met mega astronauten robot zoutstrooiers. 


Droom #1: Mega astronauten robot zoutstrooiers. 
Nederland was in oorlog met Kosovo en de NASA besloot al zijn wapens in te zetten, waaronder gigantische robots die verkleed waren als astronauten. Deze keerde zich tegen het volk en gingen vervolgens dodelijk zout op mensen strooien, waarna men vervolgens langzaam verdween. Waaronder ik, en toen was ik dood. Wakker. 

Mijn analyse: 
De NASA werkt samen met terroristen, en dat weet ik ben per ongeluk in een van hen werknemers droom terecht ben gekomen en daarom werd ik vermoord. 


Droom #2: Portaal naar het sterrenstelsel.
Een man in pak vertelde mij dat 40% van de samenleving engelen waren die vaak ook regelmatig doorbrachten in het sterrenstelsel aangezien hun toegang hebben tot portalen die mensen niet kunnen zien, maar wel doorheen kunnen met begeleiding van een engel (?). Toen moest ik met een tram door het heelal naar de tweede kamer waar Inca's zaten om hen te vermoorden. Bij een van de haltes kwam ik Vin Diesel tegen en was ik blij verrast dat hij een engel was. Wakker. 

Mijn analyse: 
Ik wil dolgraag naar de ruimte en het liefst met Vin Diesel, want ondanks dat ik hem irritant vind, vind ik hem blijkbaar stiekem een hele sympathieke man. 


Droom #3: Gratis kipnuggets en Lil' Wayne. 
Ik had een Xbox gestolen bij de Intertoys en vluchtte naar de McDonald's waar Lil' Wayne aan het signeren was. Hij was heel vriendelijk. Buiten bleek mijn beste vriendin opeens een drugsdealer te zijn met heel veel geld, dus besloten we nog een keer naar de McDonald's te gaan. Eenmaal aangekomen bij de McDonald's kwamen we terecht in een TMF wedstrijd waarbij we 1 minuut de tijd kregen om gratis eten te verorberen. Er waren alleen geen kipnuggets dus was ik verschrikkelijk teleurgesteld. Wakker

Mijn analyse: 
Ik had heel erg zin in McDonald's 


Droom #4: Serial killer in de kringloopwinkel en een bevalling op het voetbalveld
Ik keek een film in de kringloopwinkel en plots zat ik in die film. Het was een moordenaar die mij en mijn kameraden wild vermoorden. Iedereen was overigens verkleed als bejaarden. Ik was verbaast, en voordat ik het wist stond de moordenaar naast mij iemands kaken uit elkaar te snijden met een mes. Blijkbaar zapte iemand in de kringloopwinkel want ik flitste opeens naar een voetbalwedstrijd waarbij de scheidsrechter moest bevallen en de verdediger van Real Madrid het kind op de wereld bracht. Wakker

Mijn analyse: 
Er komen hele vreemde mensen in de kringloopwinkel, en vrouwen horen niet thuis het voetbalveld. 


Droom #5: Iets met rode munten en zombies. 
Wederom een portaal deze keer naar een zombie wereld waarbij we zoveel mogelijk zombies moesten vermoorden. Onderweg daar naartoe werd ons alles uitgelegd en moesten we meezingen met een zingend poppen orkest. We kregen 15 rode munten die blijkbaar diende als wapens. Zombies konden je uitschakelen door naar de slagader in je nek te wijzen. Dus ik besloot de munten in m'n nek te plakken omdat die machtiger waren dan de krachten van een zombie. Voordat ik het wist stond ik buiten en had ik een klap verkocht aan Tara van Sons of Anarchy, omdat IK een relatie met Jax wou. Wakker

Mijn Analyse: 
Mijn onderbewust zijn verteld mij dat het onmogelijk is om te trouwen met Charlie Hunnam, a.k.a. Jax Teller. Snik


Droom #6: mini taco's met Mary-Kate and Ashley
Ik at mini-taco's voor 75 cent en toen kwamen de Olsen twins binnengelopen. Ze waren 7 jaar oud en dronken bier, dus besloot ik een foto te maken. Even later was Tycho (mede eigenaar van Schiffmacher & Veldhoen Tattooing) over alle daken aan het wandelen, maar eigenlijk was het Mark Wahlberg in zijn Marky Mark tijd. En toen pleegde ik zelfmoord. Wakker

Mijn Analyse:
De jaren 90 zijn dood 

Juist.. 
I feel ya Linds.

Als ik het zo in het geheel zie, kan ik concluderen dat ik een lichtelijke obsessie heb met een 'andere' wereld en beroemde mensen. Het liefst in combinatie. Oh, en eten... In andere woorden. Ik kijk te veel fantasy films terwijl ik eten naar binnen schrans. 

God, dacht ik eens een nietszeggend stuk te schrijven, eindigt deze post alsnog in een openbaring. 

Ik moet echt wat doen met mijn leven. 

1.5.13

Gezeik.


Het is 1 mei 2013. Ik ben dit jaar al naar Parijs geweest, Los Angeles, heb Justin Bieber ontmoet. (En met ontmoet bedoel ik, het kind uit nervositeit compleet genegeerd.) En gisteren heb ik mijn kamer opgeruimd. In andere woorden: dit jaar heeft zijn pieken al gekend. Nu verveel ik me dus, en op dit moment zelfs zo erg, dat ik af en toe wegdoezel achter de computer omdat ik niet weet wat ik moet schrijven.

'Die stalker uit American Beauty was vroeger knap'

Dat was mijn antwoord op de vraag:  'Waar denk je aan?'. Men zegt altijd dat je je gedachten op papier moet zetten. Anno. 2013 bedoelen ze dus: gedachten op Microsoft word. (Microsoft deed er net heel anaal over dat ik Microsoft zonder hoofdletter had geschreven, domme kutten) Hoe dan ook, ik ga nu mijn gedachten op Microsoft word zetten. 

Gedachte 1: 
Ik lieg over het feit dat ik mijn gedachten op miscrosoft word ga zetten, want ik heb helemaal geen Word. 

Gedachte 2:
Ik heb immense borsthaar gespot bij die stalker uit American Beauty en nu denk ik: "Ew"

Gedachte 3: 
God, ik mot dat beest van me eten geven. 

Gedachte 4:
God? Bestaat hij?

Gedachte 5:
GOD, Dit is een saaie post. 

Gedachte 6: 
God, god, god, god, god, god, god is een woord wat naarmate het vaak word gezegd heel vreemd word. 

Ok. Stop..
Is God zojuist mijn gedachten ingekropen met als doel mij te bekeren? Want het woord God komt angstaanjagend vaak voor in het vocabulaire van mijn innermens. (Je weet wel, die persoon die alles voorleest en aan het woord is als je een zelfverzonnen gesprek voert met Johnny Depp) Hmmm, deed God zojuist een verwijzing naar Johnny Depp? Bedoelen ze dit trouwens met je gedachten op Microsoft Word zetten? 

-Even tussendoor, de stalker uit American Beauty heeft geen borsthaar, hij is dus weer aantrekkelijk.-

Ben ik gek? Ja en ik denk dat geforceerd gedachten op Word zetten niet voor mij is weggelegd. Ik bedoel, voor een split second was ik bekeerd tot het christendom. En voor een milliseconde dacht ik dat ikzelf God was. Ook heb ik zojuist mijn eigen vraag beantwoord. 

God...




15.11.12

Neptieten in Inglewood.



Tycho, mede eigenaar van Schiffmacher & Veldoen, heeft een hele interessante ex geliefde. Dit verhaal gaat niet over haar, maar ze maakt wel deel uit van het verhaal. Sheila, nam mij en haar gloednieuwe borsten namelijk vorig jaar mee naar de paarden race in Hollywood Park.

Amerikanen overdrijven altijd alles. Je zit of bij de KKK, of je bent betrokken bij een heftig anti racisme campagne. Alles is verbazingwekkend goedkoop, of je loopt naar buiten met een paar sokken van 1200 dollar. Je brengt je dagen hummus etend door, of je aars hangt over de kruk bij In 'n out burger. Je ben belachelijk blij met je omgeving en zeer betrokken, of angstaanjagend teleurgesteld dus reageer je het af met je 9mm. En ten slotte, Amerikanen zijn krankzinnig in het verzinnen van namen voor hun race Paard.

Tippity Tap Tap, Glamorista, Berlusconi, Shiver ye Timbers en Creditcardroulette kwamen allen voor op mijn lijst van hengsten. Dat is natuurlijk heel erg grappig en dus zat ik met volle concentratie te bedenken welke mijn favoriet zou zijn. Maar neen, volgens Sheila en haar twee nieuwe amigos móest en zal ik mijn geld op The Real Housewife leggen. Hoe weten deze mensen dat?. Vol verbazing stond ik even later ook op het balkon toe te kijken hoe mijn paard met zijn hoefjes als eerste de finish bereikte.

En dat, jongens, was het verhaal van mijn gokervaring in Inglewood. Ik had gehoopt op een beat generation achtige ervaring maar ik kreeg een Dave Chapelle sketch. Omringd door paupers die bezig waren met pauper praktijken won ik 30 dollar. Om die vervolgens allemaal kwijt te raken aan 'Nextdoorneighbour'.


3.7.12

Tropenjaren.




"Ik denk gewoon dat ik voorgoed stop met alcohol," zei mijn vader vol enthousiasme vandaag. In het verleden zou hij "Rehab is for quitters" hebben gezegd, maar tegenwoordig is hij een veranderde man. Met een letterlijk nuchtere kijk op het leven. 

Mijn vader, een verteller van grootse verhalen. Verhalen die gepaard gaan met, zoals hij zegt, Russisch water. In mijn geheugen beeld ik me mijn Vader altijd in met een glas ijskoude wodka in zijn hand. Egoïstisch als ik ben, stelde deze verandering mij gedeeltelijk teleur. Ik zie mijn Vader graag als een soort Hunter S. Thompson, schrijvend achter zijn bureau met een sigaret en 'Russisch water'. Maar Hunter heeft zichzelf door z'n kop geschoten, achter dat bureautje van hem, bovendien gevonden door zijn zoon. Veel andere voorbeelden van alcohol liefhebbende personages waarmee het goed is gelopen kon ik niet vinden. Overduidelijk, want die zijn er niet. Mijn neus werd nog even op de feiten gedrukt toen de Red Hot Chili Peppers aankwamen op Nederlandse bodem.

vader en Hunter S. Thompson in Las Vegas.  

De Peppers, inmiddels al meer dan 20 jaar vrienden van de familie. (tot zover ik familie heb). Het vleugje Rock 'n Roll die ik heb meegekregen in die periode van vriendschap kan ik me niet tot nauwelijks herinneren. En hoe zou dat nou komen. Oh ja, omdat ook zij zich hebben bekeerd tot het nuchtere bestaan. Ik had mezelf er onmiddellijk bij neergelegd en besloot dat het een 'super duper' goed idee was. Dat had ik dan ook gezegd. "Nu ben ik straight edge!" antwoorde de ouwe heer. Met zijn armen in een X gevormd zat hij tegenover me. Niet te blij vader, niet te blij. 

Vanochtend trof ik mijn vader aan op zijn eerste 'straight edge' bijeenkomst. Water drinkend zaten Chad Smith, Anthony Kiedis, Louise en de ouwe heer op het terras van het Amstel Hotel. Uitgeput schoof ik bij hen aan. Ik wilde ten slotte 'lunchen in het Amstel hotel' van mijn bucket list afstrepen. En een spa rood drinken op het terras kwam daar het dichtst bij in de buurt. Na wat lichtelijk ongemakkelijke vragen van Anthony zoals: ben je close met je zus?, zette ze hun gesprek over 'dog years' voort. Interessant. Ze waren allemaal een stuk of 150 jaar, wat dat ook mag betekenen. Iets in de trant van heftiger leven dan anderen. Ik besloot dat ik 27 was, maar dat hield ik voor me. Ik kon het geschrokken gezicht van Anthony al voor me zien bij het aanhoren van mijn fuif anekdotes. Morrison zit sinds kort aan de Ritalin, dus die is inmiddels ook al 2 jaren verouderd. Maar dat hield ik ook voor me. Want ook hier kon ik het gezicht van Anthony al voor me zien. Rocksterren die voorheen met liefde genoten van de drugs zijn tegenwoordig overgestapt tot een wat meer spiritueel leven. De opgerolde dollar biljetten zijn ingewisseld voor een kortingskaart van Trader Joe's. 



En nu zit ik hier, achter mijn computer. Opgelucht dat mijn vader en Louise zich hebben bekeerd tot het nuchterdom (Ik heb besloten dat dit een godsdienst is vanaf nu) en het feit dat ze dit avontuur verrassend positief aangaan. En ook opgelucht dat ik mijn derrière niet hoef te verplaatsen naar de Gall & Gall, want Soraya heeft de taak op zich genomen om ons van drank te voorzien. 

Ik ben ten slotte nog maar 27 in dog years. 


30.3.12

Een zat verhaaltje



Ik ben momenteel uit een Jerrycan met tropische fruit sap aan het drinken. Het is nieuw voor me aangezien ik het normaal met Wodka drink. En behalve lunchen met de ouwe heer, is dit het spannendste wat ik vandaag heb gedaan. 


Mijn excuses alvast voor het saaiste verhaal ooit. Ik wou even kwijt dat ik de Pokerap nog steeds niet onder de knie heb. Het is nog lastiger dan skateboardend een rollator voortbewegen. En dat kan ik weten want dat heb ik van de week gedaan. Samen met mijn wederhelft. Zusterlief en ik zijn namelijk een tweeling, maar dan is zij 2 jaar ouder. 


Vanmiddag kwamen we erachter dat het niet anders kon. Elke ochtend zegt ze me gedag voordat ze naar werk gaat, eenmaal aangekomen op haar werk begint ze me te lastig te vallen. Veel voorkomende kreten zijn: 'I'm booooooooored', 'Wat ben je aan het doen?' en 'Zullen we samen ontbijten'. Niet wetend dat ik al hijgend over straat aan het zwerven ben onderweg naar de Tattooshop. Vervolgens ga ik twee uur in de weg staan, geld bedelen bij Tycho en Morrison overhalen om naar de Kruidvat te gaan. Maar dat hoeft niet, want zus had precies hetzelfde in gedachte. En daarom zijn we een tweeling. 


Doet me denken aan het verhaal van de drankkast en die ga ik nu vertellen. Voornamelijk omdat Morrison dit verhaal net zo irritant vind als mensen die smakken. Hoe dan ook, mijn kameraden en Ik besloten in de lobby van het hotel te gaan spelen. Er stond namelijk een rolstoel. Wat men met Woody Allen heeft, heb ik met wieltjes. Ik vind het heel erg leuk. Wachtend op mijn beurt kwam mijn innerlijke kleptomaan naar boven, maar behalve kerstballen kon ik niks vinden. Totdat ik bij het graaien mezelf bezeerde aan een geheim luikje. Met vele inspanning en kracht heb ik het geheime luikje weten te openen. Dit is een leugen, de sleutel lag gewoon in de kertballen la. Hoe dan ook, behalve een vandaal word ik in combinatie met drank ook een ware Nancy Drew. 


En zo begon het. We waren de drie musketiers en ons opdracht was om het slot bij deze sleutel te vinden. Gierig voor voedsel hebben we het restaurant maar liefst 5 keren geprobeerd, maar tevergeefs. Op het binnen plantsoen stond er nog 1 deur op ons te wachten. Met trillende handen deden we de sleutel in het slot en tot ons grote verbazing ging de deur open. Toen volgde een paniek aanval van Tessa en zijn we terug naar onze kamer gerend. Om vervolgens weer terug naar buiten te rennen. Toen we beseften dat we de drankkast te pakken hadden zijn we wederom terug gerend naar onze hotelkamer. Ditmaal om ons voor te bereiden op wat komen ging..


Verbazingwekkend hoe slecht je keuzes zijn tijdens een adrenaline rush. Het verhaal eindigt met een kater in de stromende regen, met 30 doorweekte kinderen voor onze tent. Kwade blikken van de begeleiders, en Christoff. Christoff die een uur daarvoor nog schreeuwend in onze tent stond. "YOE HEF TURTY MIENOETS TOE LEAVE". Mijn antwoord op de vraag: "DOE I LOOK STOEPID?" was ook niet de meest gepaste keuze in die situatie. 


Blair Witch Project nabootsen op 30 kleine kinderen leek de avond ervoor nog een geweldig plan. Bij nader inzien was het ook een uitermate geweldig plan, maar in combinatie met Whiskey veranderde het van Blair Witch Project in The Texas Chainsaw Massacre. 


Sorry. 

17.2.12

Blue Balls





Er bestaat een hele grote kans dat ik eind deze maand beschonken bij de kandidaten training van LINGO zit. Vorig jaar leek dit namelijk een heel goed idee. Het Nederlandse volk choqueren met nogal obscene 5 letter woorden. Maar nu het erop aankomt begint mijn burgerlijke alter ego op te borrelen. Ik wil niet naar huis met de LINGO tas, ik wil naar huis met het geld. En doe die kookcursus voor twee er ook maar bij. Deze gloednieuwe mentaliteit van mij baart me grote zorgen. Zo zat ik vanochtend fanatiek met de kandidaten mee te spellen en zapte ik vervolgens naar RTL4 om Koffietijd en GTST te kijken. 

Juist, Koffietijd en GTST. De grootste blamage sinds Jomanda's kanker voorspelling. En het ergste was nog wel de zogeheten Cliffhanger aan het eind van de aflevering. Die trien van een tienermoeder liet haar pasgeboren wurm van de tafel flikkeren. Hoe durft ze! Compleet overrompeld door dit drama zat ik op de bank. Ik moet vanavond GTST kijken dacht ik. Ondertussen liep er een vreemde man in de woonkamer de inzakking van het huis te meten. "Ben je ziek?" vroeg hij verbaast. Met een half zwart gesmeerd gezicht keek ik de vreemdeling aan en zei ik: "Nee, Bram is van de tafel gevallen". Misschien is het een goed idee om voortaan mijn makeup eraf te halen voordat ik onder invloed van Alcohol het bed in duik. Bij nader inzien, misschien is het een goed idee om nooit meer GTST te kijken.

Het is een trieste bedoeling. Nog even en ik begin Yvon Jaspers leuk te vinden. Of nog erger, ik begin het eens te zijn met haar standpunten. Laat het alsjeblieft niet zo ver komen. Ik wil mijzelf in de toekomst niet met kaplaarzen op de bakfiets vervoeren. Laat staan verstandig eten of weten waar Utrecht ligt. Ik wil fuifjes afstruinen, ordinair haten op de rivalen van mijn favoriete voetbalteam, voordringen bij de kabelbaan, hondenpoep laten liggen en vooral niet mijn diploma halen. 

Dus kom maar hier met die LINGO tas Lucille. Ik nuttig niet alleen een fles Wodka die avond, het is ook gelijk mijn 5-letterwoord. 


4.2.12

Stewed, Screwed and Tattooed.





Jouw Vrouw, Mijn Vrouw. Een programma met een hoog 'Wie is de Chef?' gehalte. Aangezien de vrouwspersoon achter het aanrecht hoort en zich dus ook voornamelijk in de keuken bevind. Een walgelijk programma, maar mijn vader vond het nodig zijn ziel te verkopen aan de producenten van dit gedoe. Gelukkig kwam deze kortstondige 'relatie' met Rosalie van Breemen al snel tot een eind. Net als zijn 3 eerdere huwelijken.

Een slechte eigenschap, die ik met trots heb overgenomen van mijn ouwe heer. Ik wil namelijk 5 keren het huwelijksbootje instappen. Beschonken in het stadhuis, ladderzat in Las Vegas en in een bomvolle kerk terwijl Slash buiten aan een gitaarsolo begint. Maar goed, we dwalen af. Terug naar het onderwerp. Mijn vader,of zoals hij zichzelf graag noemt, God. En deze God is niet vies van het vrouwelijk schoon. Zo is hij zijn gastrol in Apocalypse Now misgelopen door een druiper en vertelde hij met trots een anekdote over 7 Thaise prostituees op nationale tv.

Ik ben er inmiddels aan gewend geraakt. Tattooerders zijn namelijk niet vies van vrouwen, drugs en alles wat God (de echte) verboden heeft. En laat ik nou net zijn opgegroeid in deze wereld. Zo hebben we Freddy 'Mr. Nice Guy' Corbin, die het leven doorgaat met het motto "Loyal to the foil". Jonathan Shaw, die onlangs is gearresteerd in New York vanwege een kelder die belagen was met honderden shotguns (inmiddels is zijn bail betaald door niemand minder dan Johnny Depp) Pietje (echte naam laat ik even ter wege) die met zijn Meth lab ervoor heeft gezorgd dat de Amerikaanse bevolking zich verplicht moet legitimeren bij het aankopen van een Advil. En Erik Hogan (RIP) aangegeven in mijn vaders Lexicon der Tatoeages als: "American Tattoo Artist and Lady killer. Hogan became the victim of a jealous spouse. Rest in peace brother".

Freddy Corbin voor HUF.

Er zijn trouwens ook anekdotes die wat kindvriendelijker zijn dan de wapenkelder van Jonathan Shaw. Zoals het verhaal van Bob Roberts (onder andere leden van The Clash getatoeerd) die met de naam Buffalo Bob door het leven ging als Frank Zappa's Saxofonist. Zijn zoon, Charlie Roberts. Die het record bananen eten heeft behaald bij de Bananenbar in Amsterdam. En diezelfde Freddy 'Mr Nice Guy' Corbin die samen met mijn vader de leden van de Wu-Tang Clan heeft getatooerd. Inclusief Ol' Dirty Bastard, die rappend onder de naald ging (RIP)

Geen doorsnee omgeving voor een kind dus, maar ik zou het voor geen goud willen inruilen. Met trots vertel ik mijn toekomstige koters hoe mijn zus en ik spelend ons tijd doorbrachten in California's meest legendarische tattooshops, terwijl de rest van ons leeftijdgenootjes gedwongen aan het powernappen waren op de Crèche.

30.1.12

Okidoki

Door Souf Kinani



Dat de communicatie tussen mannen en vrouwen stroef verloopt is geen groot geheim. Sterker nog, dat de oerman en oervrouw het zo lang met elkaar in dezelfde grot hebben kunnen uithouden dat ze zich zijn gaan voortplanten mag best een wonder genoemd worden. Sinds het begin der tijden is er een vurige strijd. Een strijd tussen ratio en emotie, logica en nonsens, man en vrouw.

Ook ik ben geen uitzondering in dit verhaal. Ik spreek vijf talen vloeiend en kan mezelf op bijna alle plekken op de wereld verstaanbaar maken. Toch is het me tot op heden niet gelukt om mijn gedachten begrijpelijk te maken aan een vrouw. De geluidsgolven die uit mijn mond komen lijken constant door een vervormer (het oor van een dame) te gaan waardoor er een negatieve draai aan mijn woorden wordt gegeven. Zo ook laatst toen ik in alle onschuld een meisje had voorgesteld een film te gaan kijken. Even later kreeg ik een bericht terug dat ze op het aangegeven tijdstip niet kon, en dat ze het ook de rest van de week druk had. Tussen mijn werk door en zonder enig gevoel van wrok antwoordde ik “Ok”. Dat had ik dus nou net niet moeten doen. Ik kreeg een golf van woede over me heen en uiteindelijk besloot ik de whatsapp conversatie te sluiten zonder antwoord te geven. Wat moest ik in godsnaam terugsturen?

Verbouwereerd ben ik het internet opgegaan voor mijn zoektocht naar de betekenis van het woord ‘Ok’. Volgens Encyclo.nl is het “iets wat je zegt het als je iets goed vindt” en de Van Dale beweert dat je het gebruikte als iets “in orde” was. Wat heb ik dan verkeerd gezegd? Oh wacht, ik kon natuurlijk het antwoord op mijn vraag hier niet vinden. De mensen achter deze instanties waren ongetwijfeld ook domme piemeldragers zoals ik. Ik ben toen maar op zoek gegaan naar een tolk (een vrouwmens met wie je alleen "vrienden" bent). Na het hele verhaal te hebben verteld, keek deze me beschuldigend aan. Volgens haar konden vrouwen het woord ‘Ok’ alleen in zinsverband lezen: “Ok (ik heb er genoeg van)”, “Ok (whatever, zoek het maar lekker uit)” en “Ok (fuck off, go suck one)” zijn een kleine greep uit de lange waslijst. Dat had ik toch helemaal niet gezegd? In het mysterieuze vrouwenbrein maakt dat blijkbaar geen ene moer uit. Vervolgens verwees ze naar een Sex and The City aflevering waar ene Charlotte (of één van die andere personages) een man had gestrikt die op alles “Okidoki” zei. Het woord was sindsdien een groot symbool geworden voor de desinteresse van de man. Werd ik nou serieus afgerekend op basis van wat er ooit in een serie gebeurd is? Niets is kennelijk te gek voor de kritische blik van een vrouw.

Onzichtbare letters kunnen lezen op een telefoon en een serie gebruiken als leidraad voor het echte leven. Ondenkbaar voor mij, maar volstrekt voor de hand liggend voor het andere geslacht. Ik heb mijn best gedaan om het te begrijpen of in ieder geval te verklaren. Maar ik denk dat ik een betere kans maak om erachter te komen wie die gast is die overal op de wereld graancirkels zet of wat de schrijvers van Lost in hemelsnaam dachten toen ze aan de laatste vier seizoenen werkten. Ik heb in ieder geval mijn lesje geleerd. Als ik het vanaf nu eens ben met een vrouw, stuur ik lekker niks terug.

PS: Dat meisje is inmiddels bijna een jaar mijn vriendin.


29.12.11

Het jaar 2011


Ik ging het jaar in met een immense haat voor de mens, en ik ben tot de conclusie gekomen dat die er altijd zal zijn. Wel had ik mezelf voorgenomen geen Negative Nancy meer te zijn en dat is aardig gelukt, zo heb ik dit jaar maar 1 vriend verbannen uit mijn innerlijke kring. Een hele vooruit gang aangezien ik ze vorig jaar met partners en al de deur uit heb gestuurd.


Ook ben ik meer gaan reizen.. Op vader zijn kosten tevergeefs, maar de ouwe heer investeert graag in zijn dochters 'algemene kennis'. Dus heb ik mijn zomer gespendeerd in Los Angeles, Praag en Brussel. Los Angeles, waar ik met trots de grondwet meerdere keren heb verbroken door het nuttigen van Vodka. Praag, waar ik met een blessure letterlijk door de straten heb gesprint om een Situation lookalike te lozen. En Brussel, waar ik mijn beste aankoop dit jaar heb gemaakt. Een Justin Bieber shirt.

Mijn slechtste aankoop was toch wel het potje roze haarverf. Ten eerste, heb ik bij het uitspoelen mijn sporen achtergelaten in een Penthouse aan Redondo Beach. Ten tweede, de kleur was uitermate walgelijk. En ten slotte, het roze pigment is onmogelijk eruit te halen.


Qua kattenkwaad heb ik dit jaar mezelf overtroffen door de snackbar zijn plastic ijsje te ontnemen. Mijn dronken bui op een Duitse golfbaan waarbij ik alle vlaggen zo een 10 centimeter verderop gooide is er niks bij. (dingen werpen is niet mijn ding)

In de banen sector heb ik dit jaar wederom gefaald. Geen verdere uitleg bij nodig lijkt mij. School is er trouwens ook niet van gekomen, maar dit zijn allen zaken die er niet toe doen, toch? Wel belangrijk om te vermelden is dat ik maar liefst 10 keer onder de naald ben gegaan (inclusief vingers). Ik heb goede hoop voor mezelf in de toekomst.


Ook ben ik dit jaar trouwens niet alleen in een bos verdwaald geraakt, maar zelfs in Brussel. Uiteindelijk bleek ik gewoon in de straat van het hotel te zijn, maar was ik de verkeerde kant opgelopen. Wat eindigde in een taxi rit van 2 minuten waarbij de Taxi chauffeur me aankeek alsof ik compleet gestoord was. Misschien had het te maken met mijn dronken gelal over 'It's a Mans World' van James Brown, die in een staat van dronkenschap nog mooier klinkt dan nuchter.

Na al het ophalen van deze herinneringen ben ik trouwens tot de conclusie gekomen dat mijn leven niet bepaald een spektakel is. Behalve in mijn hoofd natuurlijk, aangezien ik bij elk opvallend geluid ervan overtuigd ben dat ik dood ga.


Cheers! 

5.12.11


Ik ben zojuist terug gekeerd van een spontaan tripje naar Volendam, tevergeefs Jantje smit niet kunnen spotten en/of zijn huis die Yolante inhoudsloos heeft achtergelaten, op de paarse Hyacinten na. Hoe dan ook, in mijn ooghoeken zag ik dat het water tegen de kade aan klotste en de lucht wel merkwaardig donker werd. Mijn eerste gedachte: Het eind is nabij. Uit dit hol, nu.

Na een nogal beangstigende tocht in de auto begeef ik me nu in mijn zus haar '11 centimer' ingezakte casa, waar ik nu al enkele maanden free loadend leef. En toen bedacht ik me dat ik niet normaal ben.

Zo begon ik het te merken toen ik mezelf 2 jaar geleden had wijs gemaakt dat ik stoned was nadat ik een tandenstoker in m'n mond had gestopt. Wat er heeft gezorgd dat ik totaal in paniek raak als er een joint zich in de buurt van mijn aura bevind. Hetzelfde geldt voor andere drugs. Want in mijn wereld kan je al trippen op een XTC pil als je het aanraakt.


Mijn angst voor vliegen deel ik gelukkig met meerdere mensen. Mijn bijgelovigheid tijdens het vliegen niet zo. Zo zie ik in elk lied een aanduiding van het hiernamaals. Als Otis Redding, Aaliyah of elk lied met een duistere betekenis of het woord 'Falling' voorbij komt, krijg ik het benauwd. Met als resultaat dat ik alleen nog maar Party in the USA kan luisteren. En toen ik besefte dat ik met een vliegmaatschappij genaamd 'Wizzair' ging vliegen was het natuurlijk onmogelijk om naar Kanye West te luisteren aangezien zijn voormalige lellebel nu seksuele escapades heeft met Wiz Khalifa.

Ook is het beledigen van Goden/God (Sorry God) verboden. Ik geloof totaal niet in god (Sorry God) maar na het schenden van zijn naam doe ik altijd een klein schietgebedje. Dit allen gaat gepaard met de angst voor het zeggen van bepaalde dingen. Als ik een film over de apocalyps kijk is het onmogelijk voor mij om de vraag "Wat zou jij doen in deze situatie?" te beantwoorden. Want God denkt dan "Oh ja, jij zou dat doen.. Dat zullen we nog wel zien".


Het grappige van deze paranoïde gedachten is natuurlijk dat je jezelf van alles wijs kan maken. Zo kan ik overal gezichten projecteren als ik me concentreer op duistere stervelingen (Overnacht trouwens nooit bij Mila, ik heb eens 5 doorzichtige personages in haar slaapkamer zien staan. Ben er alleen nog niet over uit of dit een waan was of dat ik voor een split second dacht dat ik Derek Ogilvie was). Het toppunt was misschien wel de keer dat ik er zwaar van overtuigd was dat tijdens de film 'The Killer Inside Me' er een man was die de titel te serieus nam en de zaal wou opblazen. Ik heb hem vervolgens naar de WC gevolgd en trof hem playstation spelend aan in de hal. Na opvallend gepiep heb ik mijn Zus overgehaald dat er een bom dus besloten we de zaal te verlaten. Goede herinneringen.


Ik sluit hierbij af aangezien ik me nu moet gaan concentreren op de kaarsen (Zus en ik hebben al een de woonkamer afgebrand) en natuurlijk op het raam, de bliksem zou maar zo naar binnen kunnen kaatsen en mijn schedel open breken.

Fijne dag.










20.11.11

“I don't know about other people, but when I wake up in the morning and put my shoes on, I think, Jesus Christ, now what?”

Het huis waarin ik mij momenteel bevind is in de afgelopen dagen 11 centimeter ingezakt. Zijn ze helemaal betoeterd. Mijn leven in gevaar brengen vanwege een fout, terwijl mijn lijst van 'dingen die ik moet hebben gedaan' nog verre van afgestreept is. 


Ik wil nog in een impulsieve bui gaan roadtrippen. Eten bij de Medieval Times verkleed als vrouwelijke ridder. Mijn geliefde toejuichen bij een taart eet wedstrijd en met het gewonnen geld gaan gokken in Las Vegas om vervolgens totaal gedesoriënteerd wakker te worden in de suite van het Hard Rock Hotel. Nadat we er natuurlijk zojuist zijn achtergekomen dat we beide een ring om ons vinger hebben. 




Ik wil nog verkleed als Trekkie naar een Star Wars conventie. Zodat ik dan word aangevallen door 40 Obi-Wan Kenobi's met middelmatige Lightsabers van de Toys 'R Us. 


Ik wil een romance beginnen met Hayden Christensen en ons hond de naam Luke geven. (Kinderen staan namelijk niet op mijn lijst)


Ook wil ik mijn zelfverzonnen film (waardoor de suicide rate wellicht omhoog gaat) nog uit laten komen op een prestigieus filmfestival. 


Met Mila en een fles Vodka wil ik meegaan op de Trans-Siberië express. Met Olivier meedoen aan Lingo en Souf transformeren tot een Belieber. 


Ik wil trouwen met een Arsenal speler zodat ik elk weekeind de skybox onveilig kan maken met halve liters en mijn geschreeuw. En als ik daar toch ben, een kopstoot geven aan de persoon die als eerst 'Shhhhh' zegt. 


Op het oude stuk land van Hunter S. Thompson wil ik kanonnen afschieten met Johnny Depp. 


Ik wil dronken worden met de cast van Superbad, de makers van South Park, Lindsay Lohan, Slash, Theo Janssen, Ewan Mcgregor, Quentin Tarantino, Obama, Rob Dyrdek, Justin Bieber en Snoop Dogg. (Op hetzelfde moment)


Ik wil een politieke partij oprichten die voor de vergroting van bierglazen is en mensen met buitenlandse namen voorrang geven bij een sollicitatie (Jan en Frederik mogen vakken gaan vullen). 


Ten slotte, ik wil gekleed in Pyjama en Spiderman anti-slip sokken onder mijn Spiderman fleece deken naar Led Zeppelin luisteren en Vodka left overs drinken voordat ik naar de Jimmy Woo ga. 


En dat is ook precies wat ik ga doen. 


Adieu 











3.11.11

Verwachtingen en Realiteit.



Mijn verwachting van kerst: 


Met mijn innerlijke kring kerst chansons zingen voor de buren terwijl een achtergrond muziekje afspeelt wanneer het eerste sneeuw valt. Waarna we compleet gekleed in kerst kledij bij de haard Glühwein drinken nadat we net een culinair maal naar binnen hebben gewerkt. Aan het eind van de avond wellicht hints spelen met het eventueel ontstaan van nieuwe koppels binnen de groep. En ten slotte, Lachend de deur uit richting Leidse om te gaan schaatsen. (De schaatsbaan die toevallig niet is belagen met Woolrich koters)

Realiteit: 


Een poging doen tot het meezingen van de Destiny's Child kerst hit, tot op grote irritatie van de buren. Vervolgens als enige gekleed in een verschrikkelijk kerst trui een poging doen tot het aansteken van kaarsen. Nadat ik mezelf heb verwend op McDonalds en Pilsener. En dit allen om uiteindelijk in slaap te vallen op de bank.


Mijn verwachting van Halloween:



Er drop dead gorgeous uitzien in mijn frappante, maar toch elegante outfit. Uitgaan in een club die belagen is met allerlei originele kostuums. Een man verkleed als Spiderman in de armen sluiten om in de verre toekomst mee te trouwen.


Realiteit: 




Er drop dead uitzien (Vergeet gorgeous) in mijn non-interessante outfit. Uitgaan in een club waarbij ik vrijwel de enige ben die moeite heeft gedaan om zich niet als mislukte Kat te verkleden. En Mannelijk schoon aantreffen die zich, of allen als Sloddervos member hebben gekleed, of als zichzelf.


Mijn verwachting van 'Inception': 




Life changing Film van de eeuw waarbij ik totaal gedesoriënteerd de bioscoop uit kom lopen.


Realiteit: 


Gaar


Mijn verwachting van 'Justin Bieber: Never Say Never':


béétje overdreven.


Realiteit: 


Janken terwijl ik mezelf transformeerde in een Belieber.

Verwachting van het andere geslacht: 


Zwaar getatoeëerde Engelsmannen met het uiterlijk van een jonge god. Pharrell lookalikes die Engelse literatuur studeren terwijl ze Whiskey zonder ijs drinken. En Intelligente manspersonen met moeilijke jeugd die surfend hun tijd doorbrengen aan de kust van Californië.

Realiteit: 


Onverstaanbare Ierse chavs met slecht gebit en acne die in hen tienertijd een tribal hebben laten zetten. Craig David lookalikes die Baco drinken en iets 'makkelijks' studeren. En manspersonen die zichzelf zijn kwijtgeraakt op de wallen en dus Shag rokend hun tijd doorbrengen in de Korsakoff.

Ten slotte.

Verwachting van de tweede kamer:

Een teleurstelling

Realiteit: 


Een teleurstelling




16.9.11

Parenting

 

Vandaag kreeg ik voor het eerst in mijn 18 jaren hier op aarde uitleg over het betalen van belasting. Niet snel daarna kwam ik tot de conclusie dat ik het verafschuw. Mijn vader kwam vervolgens met het goede idee om voortaan te doen alsof ik niet besta. Molly (onze knecht in de tattooshop) had het namelijk jarenlang gedaan en is er goed mee weggekomen. Ik zou er dan alleen voor moeten zorgen dat ik niet ziek word. Want dan moet je naar het ziekenhuis en dan hebben ze je gegevens nodig. Helemaal enthousiast begon mijn ouwe heer zich in te beelden hoe zijn dochter als echte anarchist door het leven zou gaan. 

Jammer genoeg is dit een van de slechtste adviezen die ik uit de mond van mijn vader heb horen komen. 
Net zoals de keer dat hij mij een preek gaf over de onbelangrijkheid van Economie. "Waarom zou je je best doen voor Economie, als we in een Economische crisis zitten". Niet lang daarna kreeg ik een telefoontje van de rector dat ik gezakt was voor Economie. Vandaar dat ik de zoveelste in mijn familie ben zonder diploma.

Mijn brutaliteit heb ik ook te danken aan mijn vader. "Ik ben een Schiffmacher, daar doe ik niet aan". Die zin heeft mij vaak in de nodige problemen gebracht op zowel de basisschool als de middelbare school. En als ik dan thuiskwam met een klacht van de leerkrachten straalde mijn vader veel trots uit. Vaak gepaard met tranen in zijn ogen. School vind hij niet belangrijk, zolang we maar creatief zijn. Want met creativiteit kom je overal. Zo ook mijn zus van school krijgen op haar 16e. 

Moeders is trouwens ook nooit goed geweest in het geven van het goede voorbeeld. Mevrouw stuurt me vaak genoeg een sms met "Wat ben je saai" als ik besluit een avond eens niet uit te gaan en "Ik ga toch niet betalen voor een labello" heeft ervoor gezorgd dat ik volop gebruik maak van de 'free' stuff op openbare plekken (met name hotels).

Kortom Dames en heren van het goede leven. Niet naar je ouders luisteren! 

(Gelukkig heb ik het geven van slecht advies niet geërfd) 


 

22.7.11


Ik heb een writer's block.

Het komt waarschijnlijk doordat ik me verbazingwekkend blij voel de afgelopen tijd. Zo was ik van plan een blog te schrijven over vliegende Unicorns met zij zitjes voor mijn kameraden en glitter schijt, maar zelfs mij werd dat te onrealistisch. Vervolgens kwam Matthijs met het prachtige idee om blog over egoïsme te schrijven, maar dat eindigde in een lang verhaal over mezelf.

En nu zit ik hier. In zusterlief haar nederige stulpje met een glas water, deprimerende muziek en Jamie die fanatiek haar Mario Kart kunsten aan het verbeteren is. Ik ben er op dit moment van overtuigt dat ik het geneesmiddel voor mijn negativiteit heb gevonden, maar dat is bij nader inzien toch een leugen. Ik ben namelijk nog steeds aan het zeiken.

3.7.11

18 and bored


Het voelt alsof ik me momenteel in de leeftijdscategorie van mijn vader bevind.

Het is zaterdag en ik begeef me met mijn derrière op de bank, irriteer me mateloos aan vreugdevolle dingen en lees een boek die bestempeld is met het magische  'Oprah's bookclub' embleem.

Tussendoor komt ook mijn zogenaamde creativiteit naar boven. Vandaar dat ik nu aan het schrijven ben. Het gaat alleen nergens over, net als mijn leven op dit ogenblik.

Wellicht heb ik wel een grappige anekdote. Alleen ik heb het gevoel dat mijn humoristische karakter is heen gegaan, samen met mijn gezond verstand. Gaat hem dus niet worden vandaag.

Ik heb trouwens wel iets beklagenswaardig te vertellen. Zo heeft mijn lichte vorm van paranoia zich deze maand ontwikkeld tot een probleemgeval. Was er namelijk net van overtuigd dat de snackbar mijn broodje kroket had vergiftigd uit wraak. Ook ben ik elke dag voorbereid op de ondergang, die wolken tegenwoordig zien er angstaanjagend gevaarlijk uit.

Dat was het.