7.7.10



Buiten dat ik een zeldzame vorm van vergeetachtigheid heb en een verschrikkelijk slecht inschattingsvermogen ben ik ook een enorme kluns. Dit is te wijten aan mijn slechte evenwicht en dromerigheid. Zo struikel ik op een dag meerdere malen over mijn eigen voet en af en toe struikel ik gewoon omdat ik struikel en ik zelf niet eens weet waarom ik struikel. 


Hoe dan ook, dit zorgt natuurlijk voor fijne escapades in dit eigenaardig leventje van mij. Zo zat ik laatst op mijn fahrad rustig door de utrechtste straat te fietsen. ik verveelde me hevig en besloot toen maar eens iemand te bellen, gewoon omdat het kan. Ik had het natuurlijk kunnen zien aankomen aangezien de utrechtstestraat een drukke winkelstraat is en nog gevaarlijk ook, maar nee daar reed ik dan heen en weer slingerend over het fietspad met telefoon in de hand. Uit en niets besloot de vrouw voor me een scherpe bocht naar links te maken, en niet wetende dat er enkele meters voor me een amsterdammertje op me stond te wachten reed ik rustig door. Met volle vaart reed ik tegen het paaltje aan en met een snelheid van 300km per uur bracht ik mijn hand (met blackberry) naar mijn stuur. Terwijl dat gebeurde besloot een andere vrouw van rond de 40 opeens naast mij te komen fietsen waardoor ik in mijn mooie zelfreddingsactie haar een stoot verkocht. Ik had natuurlijk al op het rode telefoontje gedrukt dus schoot mijn muziek weer aan, waardoor ik met groot volume 'sorry' riep naar de vrouw met de oh zo mooie leren laarzen (nee, toch niet). Ze gaf me nog een blik met de gedachte 'die is niet helemaal 100%' en reed toen snel door. 


Deze escapade deed me veel denken aan de keer dat ik en Jamie Wiebenga naar huis probeerde te komen op 1 fiets, zonder achterzitje, zonder stang om 6 uur in de ochtend. Het begon allemaal erg goed, ik sprong op een elegante manier op het stuur en zo hebben we het een lange tijd kunnen volhouden. Uiteindelijk had mevrouw er genoeg van en moest ik het vanaf daar overnemen. We stonden op een brug en in de verte zag ik al twee rijen van drie paaltjes aankomen. De eerste zijn we heelhuids langs gekomen en toen de tweede rij in zicht kwam heb ik mijn ogen maar gesloten omdat we beide al konden voorspellen wat er ging gebeuren. Jamie werd bruut van het stuur afgeslingerd en lande met een vliegende beweging plat op haar buik. Maar aangezien madame een dosis alcohol in het bloed had schaterlachte ze het uit. ik wat minder, want ook dit keer knalde mijn lieftallige rechterknie tegen het paaltje aan. 


Dapper dat we waren probeerde we het nog een keer. Dit keer moesten we een bocht maken, niet dat dat ervan gekomen is want we reden volop de bosjes in. Dat was ook het punt waarbij we het opgaven. Ik denk ook niet dat ik en fietsen zo goed samengaan, aangezien ik 3 uit de 10 keer bij het opstappen al languit op de grond lig. 


Buiten fietsen gaan ook ik en breekbare spullen niet goed samen. vandaar ook dat het servies in mijn thuisfront compleet uit plastic bestaat. Voornamelijkste reden is dat ik alles laat vallen (inclusief mezelf). Dus als ik in een enthousiaste bui een van mijn anekdotes vertel met een glas in het hand is de kans groot dat die binnen enkele keren op de grond ligt. niet dat het veel uitmaakt want de inhoud van het glas bevind zich tegen die tijd al in mijn kleren en op het tapijt. Of in iemand anders zijn kleren natuurlijk. Ik denk dan ook dat het het beste is als mensen mij ontwijken als ik in de buurt sta met een goed gevuld glas of dergelijke. Naast mij fietsen is sowieso al geen optie aangezien ik op een mooie slingerachtige wijze de meeste plek inneem dus maak je daar maar niet druk om. 


Nu maar hopen dat ik het afleer, in de tussentijd denk ik dat het slimmer is ik er voortaan zo ga bijzitten.