17.2.12

Blue Balls





Er bestaat een hele grote kans dat ik eind deze maand beschonken bij de kandidaten training van LINGO zit. Vorig jaar leek dit namelijk een heel goed idee. Het Nederlandse volk choqueren met nogal obscene 5 letter woorden. Maar nu het erop aankomt begint mijn burgerlijke alter ego op te borrelen. Ik wil niet naar huis met de LINGO tas, ik wil naar huis met het geld. En doe die kookcursus voor twee er ook maar bij. Deze gloednieuwe mentaliteit van mij baart me grote zorgen. Zo zat ik vanochtend fanatiek met de kandidaten mee te spellen en zapte ik vervolgens naar RTL4 om Koffietijd en GTST te kijken. 

Juist, Koffietijd en GTST. De grootste blamage sinds Jomanda's kanker voorspelling. En het ergste was nog wel de zogeheten Cliffhanger aan het eind van de aflevering. Die trien van een tienermoeder liet haar pasgeboren wurm van de tafel flikkeren. Hoe durft ze! Compleet overrompeld door dit drama zat ik op de bank. Ik moet vanavond GTST kijken dacht ik. Ondertussen liep er een vreemde man in de woonkamer de inzakking van het huis te meten. "Ben je ziek?" vroeg hij verbaast. Met een half zwart gesmeerd gezicht keek ik de vreemdeling aan en zei ik: "Nee, Bram is van de tafel gevallen". Misschien is het een goed idee om voortaan mijn makeup eraf te halen voordat ik onder invloed van Alcohol het bed in duik. Bij nader inzien, misschien is het een goed idee om nooit meer GTST te kijken.

Het is een trieste bedoeling. Nog even en ik begin Yvon Jaspers leuk te vinden. Of nog erger, ik begin het eens te zijn met haar standpunten. Laat het alsjeblieft niet zo ver komen. Ik wil mijzelf in de toekomst niet met kaplaarzen op de bakfiets vervoeren. Laat staan verstandig eten of weten waar Utrecht ligt. Ik wil fuifjes afstruinen, ordinair haten op de rivalen van mijn favoriete voetbalteam, voordringen bij de kabelbaan, hondenpoep laten liggen en vooral niet mijn diploma halen. 

Dus kom maar hier met die LINGO tas Lucille. Ik nuttig niet alleen een fles Wodka die avond, het is ook gelijk mijn 5-letterwoord. 


4.2.12

Stewed, Screwed and Tattooed.





Jouw Vrouw, Mijn Vrouw. Een programma met een hoog 'Wie is de Chef?' gehalte. Aangezien de vrouwspersoon achter het aanrecht hoort en zich dus ook voornamelijk in de keuken bevind. Een walgelijk programma, maar mijn vader vond het nodig zijn ziel te verkopen aan de producenten van dit gedoe. Gelukkig kwam deze kortstondige 'relatie' met Rosalie van Breemen al snel tot een eind. Net als zijn 3 eerdere huwelijken.

Een slechte eigenschap, die ik met trots heb overgenomen van mijn ouwe heer. Ik wil namelijk 5 keren het huwelijksbootje instappen. Beschonken in het stadhuis, ladderzat in Las Vegas en in een bomvolle kerk terwijl Slash buiten aan een gitaarsolo begint. Maar goed, we dwalen af. Terug naar het onderwerp. Mijn vader,of zoals hij zichzelf graag noemt, God. En deze God is niet vies van het vrouwelijk schoon. Zo is hij zijn gastrol in Apocalypse Now misgelopen door een druiper en vertelde hij met trots een anekdote over 7 Thaise prostituees op nationale tv.

Ik ben er inmiddels aan gewend geraakt. Tattooerders zijn namelijk niet vies van vrouwen, drugs en alles wat God (de echte) verboden heeft. En laat ik nou net zijn opgegroeid in deze wereld. Zo hebben we Freddy 'Mr. Nice Guy' Corbin, die het leven doorgaat met het motto "Loyal to the foil". Jonathan Shaw, die onlangs is gearresteerd in New York vanwege een kelder die belagen was met honderden shotguns (inmiddels is zijn bail betaald door niemand minder dan Johnny Depp) Pietje (echte naam laat ik even ter wege) die met zijn Meth lab ervoor heeft gezorgd dat de Amerikaanse bevolking zich verplicht moet legitimeren bij het aankopen van een Advil. En Erik Hogan (RIP) aangegeven in mijn vaders Lexicon der Tatoeages als: "American Tattoo Artist and Lady killer. Hogan became the victim of a jealous spouse. Rest in peace brother".

Freddy Corbin voor HUF.

Er zijn trouwens ook anekdotes die wat kindvriendelijker zijn dan de wapenkelder van Jonathan Shaw. Zoals het verhaal van Bob Roberts (onder andere leden van The Clash getatoeerd) die met de naam Buffalo Bob door het leven ging als Frank Zappa's Saxofonist. Zijn zoon, Charlie Roberts. Die het record bananen eten heeft behaald bij de Bananenbar in Amsterdam. En diezelfde Freddy 'Mr Nice Guy' Corbin die samen met mijn vader de leden van de Wu-Tang Clan heeft getatooerd. Inclusief Ol' Dirty Bastard, die rappend onder de naald ging (RIP)

Geen doorsnee omgeving voor een kind dus, maar ik zou het voor geen goud willen inruilen. Met trots vertel ik mijn toekomstige koters hoe mijn zus en ik spelend ons tijd doorbrachten in California's meest legendarische tattooshops, terwijl de rest van ons leeftijdgenootjes gedwongen aan het powernappen waren op de Crèche.